08 - லேவியராகமம் - சமாதான பலி 3.2

லேவியராகமம் – அதிகாரம் 3 – பாகம் 2 – பாடம் 08

சமாதான பலி

1 – சமாதான பலி: தேவனுடைய இருதயத்தின் விருப்பம்

லேவியராகமத்தின் முதல் மூன்று அதிகாரங்கள் ஒன்றோடொன்று நெருங்கிய தொடர்புடையவை. அவை தனித்தனி பலிகளைப்பற்றிப் பேசினாலும், உண்மையில் அவை தேவனுடைய மீட்பின் திட்டத்தின் மூன்று முக்கிய நிலைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. முதலாவது  சர்வாங்க தகனபலி, அடுத்து போஜனபலி, பின்னர் சமாதானபலி. இந்த வரிசை தற்செயலானதல்ல. பரிசுத்த ஆவியானவர் இதை நித்திய  நோக்கத்தோடுதான் அமைத்திருக்கிறார். இந்த வரிசையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் சமாதான பலியின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

சர்வாங்க தகனபலி முழுமையான அர்ப்பணிப்பைப்பற்றிப் பேசுகிறது. அது மனிதனின் தேவையை அல்ல, தேவனுடைய திருப்தியை மையமாகக் கொண்டது. அந்தப் பலியில் முழு மிருகமும் பலிபீடத்தின்மேல் தகனிக்கப்படுகிறது. அதில் மனிதனுக்காக எந்தப் பகுதியும் மீதியாக வைக்கப்படுவதில்லை. கிறிஸ்து தம்மை முழுமையாகப் பிதாவுக்கு ஒப்புக்கொடுத்ததையும், பிதாவின் சித்தத்தை நிறைவேற்றுவதிலேயே தம் முழு மகிழ்ச்சியைக் கண்டதையும் அந்தப் பலி அடையாளப்படுத்துகிறது.

அதன்பின் வரும் போஜனபலி, பாவமில்லாத கிறிஸ்துவின் மனித வாழ்க்கையின் பரிபூரணத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அவருடைய சிந்தனை, சொல், உணர்வு, நோக்கம், செயல்கள்—எல்லாமே தேவனுக்குப் பிரியமானவை. அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை முழுவதும் தேவனுக்குச் சுகந்த வாசனையாக இருந்தது. எனவே, சர்வாங்க தகனபலி கிறிஸ்துவின் அர்ப்பணிப்பைப் பேசுகிறது; போஜனபலி அவருடைய வாழ்க்கையின் பரிபூரணத்தைக் காட்டுகிறது.

இந்த இரண்டு பலிகளுக்குப்பிறகுதான் சமாதான பலி வருகிறது. இந்த வரிசை மிகவும் முக்கியம். ஏனெனில், தேவனோடு ஐக்கியம் என்பது மனிதன் விரும்புவதால் உருவாகும் ஒன்றல்ல. அது தேவன் ஏற்றுக்கொள்ளும் பலியின் அடிப்படையில் மட்டுமே சாத்தியமாகிறது. கிறிஸ்து தேவனை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தியபிறகுதான், மனிதன் தேவனுடைய சந்நிதியில் வருவதற்கான வழி திறக்கப்பட்டது. எனவே, சமாதான பலி என்பது முந்தைய இரண்டு பலிகளின் விளைவு.

பல நேரங்களில் நாம் இரட்சிப்பை, "பாவமன்னிப்பு" என்ற ஒரு கோணத்தில் மட்டுமே பார்க்கிறோம். நிச்சயமாக பாவமன்னிப்பு மிகவும் அவசியமானது. ஆனால் வேதாகமம் அதைவிட உயர்ந்த ஒன்றை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. தேவன் மனிதனின் பாவத்தை மட்டும் நீக்க விரும்பவில்லை; மனிதனைத் தம்மோடு ஐக்கியத்திற்குள்  கொண்டுவர விரும்பினார். இதுவே வேதாகமத்தின் ஆரம்பத்திலிருந்து இறுதிவரை ஓடும் முக்கியமான கருப்பொருள்.

ஏதேன் தோட்டத்தில் தேவன் மனிதனைப் படைத்தபோது, மனிதன் தம்மோடு வாழ்வதுதான் அவருடைய நோக்கம். பாவம் அந்த ஐக்கியத்தை முறித்தது. அதன் விளைவாக மனிதன் தேவனிடமிருந்து விலகினான். வேதாகமத்தின் மீதமுள்ள வரலாறு முழுவதும் அந்த முறிந்த உறவை மீண்டும் நிலைநாட்டுவதற்கான தேவனுடைய செயல்பாட்டையே விவரிக்கிறது. ஆகவே, நாம் வெறுமனே நரகத்திலிருந்து காப்பாற்றப்படுவது அல்ல,தேவனுடைய சந்நிதியில் மீண்டும் வாழ்வதுதான் மீட்பின் நோக்கம்.

இதனால்தான் சமாதான பலி மிகவும் தனித்துவமானது. மற்ற பலிகளில் தேவனுக்குச் செலுத்தப்படும் அம்சம் முதன்மையாக இருந்தாலும், இந்தப் பலியில் ஐக்கியம் முதன்மையாகிறது. இந்தப் பலி செலுத்தப்பட்டபிறகு, தேவனும், ஆசாரியரும், பலி செலுத்தியவரும் அந்தப் பலியில் பங்குகொள்கிறார்கள். வேதாகமத்தில் இதுபோன்ற காட்சி மிகவும் அரிது. இது ஒரு நீதிமன்றக் காட்சியல்ல; ஒரு குடும்ப விருந்தின் காட்சி. குற்றவாளி விடுதலை பெறுவது மட்டுமல்ல, அவன்  வீட்டிற்குள் அழைக்கப்பட்டு, குடும்ப மேசையில் அமர்த்தப்படுகிறான்.

இதுவே புதிய ஏற்பாட்டிலும் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது. கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து தம் சீடர்களிடம், "நான் உங்களை இனி ஊழியக்காரர் என்று சொல்லேன்; நண்பர்கள் என்று சொல்கிறேன்" (யோவான் 15:15) என்றார். அதற்கும் மேலாக, திருவெளிப்பாட்டில், "இதோ, நான் வாசற்படியில் நின்று தட்டுகிறேன்; யாராவது என் சத்தத்தைக் கேட்டு கதவைத் திறந்தால், நான் அவனிடத்தில் பிரவேசித்து, அவனோடே போஜனம் பண்ணுவேன்; அவனும் என்னோடே போஜனம் பண்ணுவான்" (வெளி. 3:20) என்று கூறுகிறார். இந்த "ஒன்றாகப் போஜனம் பண்ணுதல்" என்பது சமாதான பலியின் ஆவிக்குரிய நிறைவேற்றத்தை நினைவுபடுத்துகிறது.

எனவே, லேவியராகமம் 3-ஐப் படிக்கும்போது, நாம் ஒரு பழைய யூத சடங்கைப் படிக்கவில்லை. தேவனுடைய இருதயத்தின் ஆழமான விருப்பத்தைப் பார்க்கிறோம். கிறிஸ்துவின் பலியின் அடிப்படையில் மனிதனைத் தம்மோடு ஜீவனுள்ள ஐக்கியத்திற்குள் கொண்டுவருவதே அந்த விருப்பம். இதுவே சமாதான பலியின் மையச் செய்தி. இதை அறியாமல் இந்த அதிகாரத்தின் உண்மையான அழகையும் ஆழத்தையும் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

2 – "சமாதான பலி" என்ற பெயரின் ஆழமான இறையியல்

லேவியராகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்தை ஆராயும்போது, முதலில் நாம் இந்தப் பலியின் பெயரைக் கவனிக்க வேண்டும். வேதாகமத்தில் தேவன் எந்தப் பெயரையும் தற்செயலாகக் கொடுப்பதில்லை. ஒவ்வொரு பெயரும் அந்தப் பலியின் தன்மையையும் நோக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. எனவே, "சமாதான பலி" என்ற பெயரின் பொருளைப் புரிந்துகொள்ளாமல், இந்த அதிகாரத்தின் மையக் கருத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

தமிழில் இதை "சமாதான பலி" என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். ஆங்கிலத்தில் பெரும்பாலும் Peace Offering என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால், இந்த மொழிபெயர்ப்பு அந்த எபிரெய வார்த்தையின் முழு ஆழத்தையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. "Peace" என்று சொன்னவுடன், சண்டை இல்லாத நிலை, மன அமைதி, அல்லது பகை நீங்கிய நிலை ஆகியவைகளை நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால், எபிரெய மொழியில் இந்தப் பலியின் பொருள் அதைவிட மிகவும் ஆழமானது.

"சமாதான பலி" என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரெய வார்த்தை שְׁלָמִים (ஷெலாமீம் – Shelamim) ஆகும். இது שָׁלוֹם (ஷலோம் – Shalom) என்ற மூலச் சொல்லிலிருந்து வந்தது. "ஷலோம்" என்பது உலகம் முழுவதும் அறியப்பட்ட ஒரு எபிரெய வாழ்த்துச் சொல். ஆனால், அதற்கு வெறுமனே "அமைதி" என்ற பொருள் மட்டும் கிடையாது. அந்த வார்த்தைக்குள் முழுமை, நிறைவு, செழிப்பு, நல்வாழ்வு, உறவு, பாதுகாப்பு, ஒத்திசைவு, ஆசீர்வாதம் ஆகிய அனைத்தும் அடங்கியுள்ளன.

வேதாகமத்தில் "ஷலோம்" என்பது முதன்மையாக ஓர் உறவின் நிலை. தேவனோடு சரியான உறவு, அதிலிருந்து பிறக்கும் முழுமையான வாழ்வு, அதிலிருந்து வெளிப்படும் ஆசீர்வாதம்—இவை அனைத்தையும் "ஷலோம்" என்ற ஒரு வார்த்தையில் அடங்கியிருக்கிறது. எனவே, "ஷலோம்" என்பது ஓர் உணர்ச்சி அல்ல; தேவனுடைய சித்தத்தின்படி நிலைநிறுத்தப்பட்ட வாழ்க்கையின் முழுமையான நிலை.

இதனால், "சமாதான பலி" என்பதற்கு "சண்டை முடிவடைந்த பலி" என்ற பொருள் மட்டும் அல்ல. அதற்கு முறிந்த உறவு மீண்டும் முழுமையடைந்த பலி என்று பொருள் உண்டு. பாவம் தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலிருந்த ஐக்கியத்தை முறித்தது. கிறிஸ்துவின் பலியின்மூலம் அந்த முறிவு நீக்கப்பட்டு, மீண்டும் முழுமையான உறவு ஏற்படுகிறது. இதுவே "ஷலோம்" என்ற வார்த்தையின் இறையியல் ஆழம்.

இதனால்தான் சில ஆங்கில வேதாகமங்கள் Fellowship Offering என்றும், சிலர் Communion Offering என்றும் மொழிபெயர்க்க விரும்புகிறார்கள். ஏனெனில், இந்தப் பலியின் முக்கிய நோக்கம் சமாதானத்தை  உருவாக்குவது மட்டுமல்ல; ஐக்கியத்தை அனுபவிக்கச் செய்வது. உண்மையான சமாதானம் என்பது வெறும் பகை இல்லாத நிலை அல்ல; தேவனுடைய ஜீவனில் பங்குகொள்ளும் நிலையாகும்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேதாகமக் கொள்கையை நாம் கவனிக்க வேண்டும். வேதாகமத்தில் சமாதானம் என்பது ஒரு சூழ்நிலை அல்ல; அது ஒரு நபருடன் உள்ள உறவு. அதனால்தான் எபேசியர் 2:14-ல், "அவரே நம்முடைய சமாதானம்" என்று பவுல் எழுதுகிறார். அவர், "அவர் நமக்குச் சமாதானத்தைக் கொடுத்தார்" என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; "அவரே நம்முடைய சமாதானம்" என்று கூறுகிறார். அதாவது, சமாதானம் என்பது கிறிஸ்துவிடமிருந்து கிடைக்கும் ஒரு பரிசு மட்டுமல்ல; கிறிஸ்துவே நம்முடைய சமாதானம்.

இது மிகவும் முக்கியமான இறையியல் உண்மை. உலகம் சமாதானத்தை சூழ்நிலைகளில் தேடுகிறது. நல்ல உடல்நலம் இருந்தால் சமாதானம், பொருளாதார வளம் இருந்தால் சமாதானம், பிரச்சினைகள் இல்லாவிட்டால் சமாதானம் என்று நினைக்கிறது. ஆனால், வேதாகமம் வேறொன்றைக் கற்பிக்கிறது. தேவனோடு ஐக்கியம் இல்லாத மனிதன், உலகத்தில் எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தாலும் உண்மையான "ஷலோம்" அனுபவிக்க முடியாது. மறுபுறம், தேவனோடு ஐக்கியத்தில் இருப்பவன், வெளிப்புற சோதனைகளின் மத்தியிலும் அந்த ஷலோமை அனுபவிக்க முடியும்.

இதிலிருந்து இன்னும் ஆழமான ஓர் உண்மை வெளிப்படுகிறது. சமாதானம் என்பது இரட்சிப்பின் முடிவு அல்ல; அது இரட்சிப்பின் நோக்கம். தேவன் நம்மைப் பாவத்திலிருந்து விடுவித்தது, நாம் அவரோடு ஷலோமில் வாழ்வதற்காகவே. பாவமன்னிப்பு என்பது அந்தப் பயணத்தின் ஆரம்பம்; ஷலோம் என்பது அதன் நிறைவு.

இங்கே தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்தோடும் இந்த உண்மை அழகாக இணைகிறது. தேவன் மனிதனைப் படைத்தது, ஒரு நீதிமன்றத்தில் குற்றமற்றவனாக நிறுத்துவதற்காக அல்ல; தம்முடைய ஜீவனில் பங்குகொள்ளச் செய்வதற்காக. ஆதியாகமம் முதல் திருவெளிப்பாடு வரை ஓடும் இந்த மாபெரும் நோக்கத்தை, லேவியராகமம் 3-ல் உள்ள "சமாதான பலி" அமைதியாகவும் ஆழமாகவும் முன்கூட்டியே அறிவிக்கிறது.

எனவே, இந்த அதிகாரத்தை இனிமேல் "சமாதானத்தைப் பற்றிய அதிகாரம்" என்று மட்டும் பார்க்காமல், தேவனும் மனிதனும் மீண்டும் ஒரே குடும்பமாக, ஒரே மேசையில், ஒரே ஜீவனில் பங்குகொள்ளும் அதிகாரம் என்று பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் இந்தப் பலியின் உண்மையான மகிமை நமக்குத் திறக்கும்.

3 – ஏன் சமாதான பலி மூன்றாவது பலியாக வருகிறது?

லேவியராகமத்தில் முதல் மூன்று பலிகள் சுகந்த வாசனையான பலிகள் (Sweet Aroma Offerings) என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அவை சர்வாங்க தகனபலி, போஜனபலி, சமாதானபலி ஆகியவையாகும். இந்த மூன்று பலிகளின் வரிசை மிகவும் முக்கியமானது. அவைகளை இடம் மாற்றி வாசிக்க முடியாது. ஏனெனில், அவை தேவனுடைய மீட்பின் ஒழுங்கையும், கிறிஸ்துவின் கிரியையின் முன்னேற்றத்தையும், விசுவாசியின் ஆவிக்குரிய அனுபவத்தின் வளர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

தேவன் ஒழுங்கின் தேவன் (1 கொரிந்தியர் 14:33). அவர் செயல்படுவதற்கும் ஓர் ஒழுங்கு உண்டு. படைப்பிலும் ஓர் ஒழுங்கு இருந்தது. கூடாரத்திலும் ஓர் ஒழுங்கு இருந்தது. ஆசாரிய ஊழியத்திலும் ஓர் ஒழுங்கு இருந்தது. அதுபோல, பலிகளின் வரிசையிலும் ஓர் ஆழமான இறையியல் ஒழுங்கு உள்ளது. அந்த ஒழுங்கை நாம் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டால், ஒவ்வொரு பலியையும் தனித்தனியான சடங்குகளாக மட்டுமே பார்க்க நேரிடும்.

முதலில் வரும் சர்வாங்க தகனபலி தேவனுடைய திருப்தியைப்பற்றிப் பேசுகிறது. இந்தப் பலியின் மையம் மனிதன் அல்ல; தேவன். மனிதனுடைய தேவையைவிட, தேவனுடைய உரிமையே முதன்மையாக நிறுத்தப்படுகிறது. கிறிஸ்து இந்த உலகத்திற்கு வந்தபோது, மனிதனை இரட்சிப்பதற்காக மட்டுமல்ல, முதலில் தம் பிதாவின் சித்தத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக வந்தார். "என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தத்தின்படி செய்யவே நான் வானத்திலிருந்து இறங்கினேன்" (யோவான் 6:38) என்று அவர் கூறினார். ஆகவே, மீட்பின் அடித்தளம் தேவனுடைய திருப்தியாகும்.

இரண்டாவதாக வரும் போஜனபலி, தேவனுக்கு முழுமையாகப் பிரியமான கிறிஸ்துவின் மனித வாழ்க்கையை வெளிப்படுத்துகிறது. கிறிஸ்து சிலுவையில் மரித்தது மட்டுமல்ல, அவர் வாழ்ந்த ஒவ்வொரு நாளும் தேவனுக்குச் சுகந்த வாசனையாக இருந்தது. அவருடைய வார்த்தைகள், செயல்கள், நோக்கங்கள், சிந்தனைகள் அனைத்தும் பிதாவின் இருதயத்தை மகிழ்வித்தன. "இவர் என்னுடைய பிரியமான குமாரன்; இவரில் நான் பிரியமாயிருக்கிறேன்" என்று பிதா அறிவித்தது இந்த உண்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது.

இந்த இரண்டு பலிகளுக்குப் பிறகுதான் சமாதான பலி வருகிறது. இது மிகவும் அர்த்தமுள்ள வரிசையாகும். ஏனெனில், தேவன் முதலில் திருப்தியடையாமல், மனிதன் அவரோடு ஐக்கியம் கொள்ள முடியாது. மேலும், கிறிஸ்துவின் பரிபூரண ஜீவன் இல்லாமல், அந்த ஐக்கியத்திற்கு அடிப்படை இருக்க முடியாது. ஆகவே, சமாதான பலி என்பது தனித்து நிற்கும் பலி அல்ல; அதற்கு முன் வந்த இரண்டு பலிகளின் இயல்பான விளைவு.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான இறையியல் உண்மை வெளிப்படுகிறது. ஐக்கியம் என்பது மனித முயற்சியின் பலன் அல்ல; தேவன் ஏற்றுக்கொண்ட பலியின் விளைவு. மனிதன் தன் நல்ல செயல்களினாலோ, மதச் சடங்குகளினாலோ, தன் பக்தியினாலோ தேவனோடு ஐக்கியம் ஏற்படுத்த முடியாது. அந்த ஐக்கியம் முழுவதும் கிறிஸ்துவின் நபரையும், அவருடைய கிரியையையும் சார்ந்துள்ளது.

இதை புதிய ஏற்பாடு மிகவும் தெளிவாக விளக்குகிறது. ரோமர் 5:1-ல், "விசுவாசத்தினால் நீதிமான்களாக்கப்பட்டிருக்கிறபடியால், நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவினாலே தேவனிடத்தில் சமாதானம் பெற்றிருக்கிறோம்" என்று பவுல் எழுதுகிறார். கவனியுங்கள்; முதலில் "நீதிமான்களாக்கப்பட்டிருக்கிறபடியால்", அதன் பிறகுதான் "சமாதானம் பெற்றிருக்கிறோம்." நீதியாக்கப்படுதல் முதலில், சமாதானம் அதன் விளைவாக வருகிறது. இதுவே லேவியராகமம் 1, 2, 3 ஆகிய அதிகாரங்களின் வரிசையிலும் காணப்படுகிறது.

இதே உண்மையை எபேசியர் 2இலும் காண்கிறோம். கிறிஸ்து தம் மாம்சத்தில் பகைமையை ஒழித்து, சிலுவையின் மூலம் தேவனோடும் மனிதரோடும் சமாதானத்தை உண்டாக்கினார். ஆனால், அந்த சமாதானம் சிலுவையைத் தாண்டி வரவில்லை; சிலுவையின் வழியாகவே வந்தது. இதுவே சமாதான பலியின் ஆவிக்குரிய பின்னணி.

இந்த வரிசையில் இன்னொரு அழகான உண்மையும் உள்ளது. சர்வாங்க தகனபலி தேவனுடைய பங்கை வலியுறுத்துகிறது. போஜனபலி கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையை வலியுறுத்துகிறது. சமாதானபலி அந்த ஜீவனில் மனிதன் பங்குகொள்வதை வலியுறுத்துகிறது. எனவே, முதல் இரண்டு பலிகள் இல்லாமல் மூன்றாவது பலி இருக்க முடியாது. தேவன் முதலில் கிறிஸ்துவில் திருப்தியடைந்தார்; பின்னரே கிறிஸ்துவுக்குள் நம்மையும் ஏற்றுக்கொண்டார்.

இதுவே எபேசியர் 1:6-ன் ஆழமான பொருளாகும்: "அன்புக்குரியவருக்குள் நம்மை ஏற்றுக்கொண்டார்." தேவன் நம்மை ஏற்றுக்கொண்டதற்குக் காரணம் நாம் அல்ல; அவருடைய பிரியமான குமாரன். குமாரனில் தேவன் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்ததால், குமாரனுக்குள் இருப்பவர்களையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். இதுவே சமாதான பலியின் இறையியல் அடித்தளம்.

இந்த வரிசை தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. தேவனுடைய நோக்கம் மனிதனுக்கு ஆசீர்வாதங்களைக் கொடுப்பது மட்டும் அல்ல. முதலில் கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்த வேண்டும். கிறிஸ்துவில் தம் திருப்தியை வெளிப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் அந்தக் கிறிஸ்துவின் மூலமாக மனிதனைத் தம்மோடு ஜீவ ஐக்கியத்தில் கொண்டுவர வேண்டும். எனவே, சமாதான பலி என்பது தனிப்பட்ட விசுவாசியின் அனுபவத்தை மட்டுமல்ல; தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்தின் நிறைவேற்றத்தையும் முன்னறிவிக்கும் ஒரு தீர்க்கதரிசன நிழலாகும்.

இதனால், லேவியராகமம் 3 மூன்றாவது அதிகாரத்தில் இருப்பது ஓர்  இலக்கிய அமைப்பு மட்டுமல்ல; அது ஓர் இறையியல் அறிவிப்பு. தேவன் திருப்தியடைந்த பின்பே மனிதன் தேவனோடு ஐக்கியம் கொள்ள முடியும். அந்தத் திருப்தியை முழுமையாக நிறைவேற்றியவர் கிறிஸ்து. ஆகையால், சமாதான பலியின் மையத்தில் அமைதி இல்லை; கிறிஸ்துவே இருக்கிறார்.

கிறிஸ்து என்ன செய்தார் என்பதை மட்டுமல்ல — அவர் யார் என்பதையும் அறிய வேண்டும்

இங்கே ஐந்து பலிகளையும் இன்னொரு கோணத்தில் பார்த்தால் ஒரு முக்கியமான உண்மை நமக்குத் தெரிகிறது. முதல் மூன்று பலிகளான சர்வாங்க தகனபலி, போஜனபலி, சமாதானபலி ஆகியவைகளில்  பாவம் பிரதானமான விஷயமாக முன்னிலைக்கு வருவதில்லை. ஆனால் நான்காவது பலியான பாவநிவாரணபலிக்கும் ஐந்தாவது பலியான குற்றநிவாரணபலிக்கும் வரும்போது, பாவமும் குற்றமும் நேரடியாக முன்னிலைக்கு வருகின்றன.

எனவே இந்த ஐந்து பலிகளையும் புரிந்துகொள்ளும்போது இரண்டு பெரிய கோணங்களை மனதில் வைத்துக்கொள்ளலாம்: கிறிஸ்துவின் நபர் — Person of Christ; கிறிஸ்துவின் வேலை — Work of Christ.

முதல் மூன்று பலிகளிலும், கிறிஸ்து நம்முடைய பாவத்திற்காக என்ன செய்தார் என்பதற்கு முன்பாக, அவர் தேவனுக்கு முன்பாக எப்படிப்பட்டவர், அவருடைய வாழ்க்கை எப்படிப்பட்டது, அவரில் தேவன் எவ்வாறு திருப்தியடைந்தார், அந்தக் கிறிஸ்துவில் நாம் எவ்வாறு பங்குகொள்கிறோம் என்பவை முன்னிலைப்படுத்தப்படுகின்றன.

சர்வாங்க தகனபலியில், தேவனுக்குத் தம்மை முழுமையாக அர்ப்பணித்த கிறிஸ்துவைப் பார்க்கிறோம். போஜனபலியில், பூமியில் வாழ்ந்த அவருடைய பரிபூரணமான மனித வாழ்க்கையைப் பார்க்கிறோம். சமாதானபலியில், அந்தக் கிறிஸ்துவே தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான சமாதானமாகவும், இருவரும் பங்குகொள்ளும் ஐக்கியத்தின் அடிப்படையாகவும் இருப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

பாவநிவாரணபலி, குற்றநிவாரணபலிக்கு வரும்போது வேறொரு அம்சம் முன்னிலைக்கு வருகிறது. அங்கே நம்முடைய பாவத்தையும் குற்றத்தையும் கையாளுவதற்காக கிறிஸ்து செய்த வேலை முக்கியமாகிறது. அதாவது, அவர் யார்? என்ற கேள்வியிலிருந்து அவர் நம்முடைய பாவத்திற்காக என்ன செய்தார்? என்ற கேள்விக்கு வருகிறோம்.

இரண்டும் அவசியம். கிறிஸ்து நமக்காக என்ன செய்தார் என்பதை மட்டும் அறிந்து, அவர் யார் என்பதை அறியாமல் இருக்கக்கூடாது. அதேபோல் அவர் யார் என்பதைப் பற்றி உயர்ந்த அறிவு இருந்தும், சிலுவையில் நம்முடைய பாவத்திற்காக அவர் செய்த வேலையைப் புறக்கணிக்க முடியாது.

ஆனால் லேவியராகமத்தின் பலிகளின் வரிசையில் தேவன் நம்மை முதலில் கிறிஸ்துவின் பாவநிவாரண வேலையிலிருந்து தொடங்காமல், கிறிஸ்துவின் மேன்மையான நபரைக் காணும்படி அழைக்கிறார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. முதலில் தேவனுக்கு முழுமையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கிறிஸ்து; பின்னர் பரிபூரண மனித வாழ்க்கையாகிய கிறிஸ்து; அதன்பின் நம்முடைய சமாதானமும் ஐக்கியமுமாகிய கிறிஸ்து. அதன் பின்னர்தான் பாவத்தையும் குற்றத்தையும் கையாளும் பலிகள் வருகின்றன.

எனவே கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் செழுமை,

“கிறிஸ்து எனக்காக என்ன செய்தார்?”

என்பதை அறிந்திருப்பதில் மட்டும் இல்லை;

“இந்தக் கிறிஸ்து யார்?”

என்பதை மேலும் மேலும் அறிந்து, அனுபவித்து, அவரில் பங்குகொள்வதிலும் இருக்கிறது.

4 – சமாதான பலியின் தனிச்சிறப்பு: தேவனும், ஆசாரியரும், பலி செலுத்தியவரும் ஒரே பலியில் பங்குகொள்கிறார்கள்

லேவியராகமத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஐந்து பலிகளிலும், சமாதான பலிக்கு ஒரு தனிச்சிறப்பு உண்டு. மற்ற பலிகளில் காணப்படாத ஓர் அம்சம் இதில் காணப்படுகிறது. அதாவது, இந்தப் பலியில் தேவனும், ஆசாரியரும், பலி செலுத்தியவரும் பங்குகொள்கிறார்கள். இந்த ஒரு உண்மையே, சமாதான பலியின் முழு இறையியலையும் புரிந்துகொள்ளும் திறவுகோலாகும்.

சர்வாங்க தகனபலியில் முழு மிருகமும் தேவனுக்கென்று தகனிக்கப்படுகிறது. பலி செலுத்தியவருக்கு அதில் எந்தப் பங்கும் இல்லை. போஜனபலியில் ஒரு பகுதி தேவனுக்கு தகனிக்கப்படுகிறது; மீதமுள்ள பகுதி ஆசாரியர்களுக்கு உணவாகக் கொடுக்கப்படுகிறது. ஆனால் சமாதான பலியில் ஒரு புதிய காட்சி தோன்றுகிறது. தேவனுக்குரிய பகுதி தேவனுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது; ஆசாரியர்களுக்குரிய பகுதி அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது; மீதமுள்ள பகுதியை பலி செலுத்தியவரும் அவருடைய குடும்பத்தாரும் உண்கிறார்கள். வேதாகமத்தில் இது ஒரு மிகப் பெரிய இறையியல் முன்னேற்றமாகும்.

இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்க வேண்டும். தேவன் ஏன் இப்படிப்பட்ட ஓர் ஏற்பாட்டைச் செய்தார்? முழுப் பலியையும் தேவனே எடுத்துக்கொள்ள முடியாதா? அல்லது அனைத்தையும் ஆசாரியர்களுக்குக் கொடுத்திருக்க முடியாதா? ஏன் இந்தப் பகிர்வு? இதற்கான பதில்தான் இந்தப் பலியின் இதயமாகும்.

இந்தப் பலி, தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே மீண்டும் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஐக்கியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரே பலியில் அனைவரும் பங்குகொள்வது, அவர்கள் ஒரே உறவில் இருப்பதைக் குறிக்கிறது. இன்றைய மொழியில் சொன்னால், இது ஒரு உடன்படிக்கை விருந்து (Covenant Meal). பண்டைய உலகில், இரண்டு தரப்பினர் சமாதான உடன்படிக்கை செய்தபின் ஒன்றாக அமர்ந்து உண்பது, அந்த உறவு உறுதிப்படுத்தப்பட்டதற்கான அடையாளமாக இருந்தது. உணவைப் பகிர்ந்துகொள்வது வெறும் பசியைத் தீர்ப்பதற்காக அல்ல; அது உறவை அறிவிப்பதற்காக.

இதனால்தான் வேதாகமத்தில் "ஒன்றாக உண்பது" என்பது மிகவும் ஆழமான அர்த்தம் கொண்டது. ஆபிரகாம் தேவனைச் சந்தித்தபோது அவருக்கு விருந்து ஆயத்தம் செய்தார் (ஆதி. 18). மோசே, ஆரோன்,  இஸ்ரவேலின் மூப்பர்கள் சீனாய் மலையில் தேவனுடைய சந்நிதியில் உண்டு குடித்தார்கள் (யாத். 24:9–11). ஆண்டவராகிய இயேசுவும் வரிவசூலிப்பவர்களோடும் பாவிகளோடும் அமர்ந்து உண்டார். உயிர்த்தெழுந்தபிறகும் சீடர்களோடு உணவு உண்டார். இவை அனைத்தும் ஒரு பொதுவான உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன: உணவைப் பகிர்வது உறவை வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்தப் பின்னணியில் சமாதான பலியைப் பார்க்கும்போது, அதன் மகிமை இன்னும் தெளிவாகிறது. இங்கே தேவன், "உன் பாவங்களை மன்னித்தேன்; இப்போது போ" என்று மட்டும் சொல்லவில்லை. "வா, என்னுடைய பந்தியில் அமர்; நாம் ஒன்றாகப் பங்குகொள்வோம்" என்று அழைக்கிறார். இதுவே கிருபையின் உச்ச வெளிப்பாடு. நீதியாக்கப்படுதல் ஒரு நீதிமன்றத்தின் மொழி; சமாதான பலி ஒரு குடும்பத்தின் மொழி.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான இறையியல் வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இரட்சிப்பு என்பது சட்டப்பூர்வமான (legal) பிரச்சினைக்கு மட்டுமே தீர்வு அல்ல; அது உறவுசார்ந்த (relational) பிரச்சினைக்கும் தீர்வாகும். பாவம் மனிதனை குற்றவாளியாக மட்டும் மாற்றவில்லை; அனாதையாகவும் மாற்றியது. அது தேவனுடைய குடும்பத்திலிருந்து மனிதனைப் பிரித்தது. எனவே, தேவன் நீதிபதியாக நம்மை விடுதலை செய்வதோடு நிற்கவில்லை; பிதாவாக நம்மைத் தம் வீட்டிற்குள் அழைத்தார்.

இதுவே புதிய ஏற்பாட்டில் மிகவும் அழகாக நிறைவேறுகிறது. கர்த்தராகிய இயேசு நிறுவிய கர்த்தருடைய பந்தி (The Lord's Table) இதன் நேரடியான நிறைவேற்றமாகும். பலர் கர்த்தருடைய இராப்போஜனத்தை ஒரு நினைவுச் சடங்காக மட்டுமே பார்க்கிறார்கள். நிச்சயமாக அது நினைவுகூருதலாகும். ஆனால் அது அதைவிட அதிகமானது. அது கிறிஸ்துவில் நாம் பெற்றுள்ள ஐக்கியத்தின் வெளிப்பாடாகும்.

இதனால்தான் பவுல் 1 கொரிந்தியர் 10:16-ல், " நாம் ஆசீர்வதிக்கிற ஆசீர்வாதத்தின் பாத்திரம் கிறிஸ்துவினுடைய இரத்தத்தின் ஐக்கியமாயிருக்கிறதல்லவா? நாம் பிட்கிற அப்பம் கிறிஸ்துவினுடைய சரீரத்தின் ஐக்கியமாயிருக்கிறதல்லவா?" என்று கேட்கிறார். அவர் "நினைவு" என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தவில்லை; "ஐக்கியம்" என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறார். இதுவே சமாதான பலியின் புதிய ஏற்பாட்டு நிறைவேற்றம்.

இங்கே இன்னோர் ஆழமான உண்மை உள்ளது. சமாதான பலியில் மூன்று தரப்பினரும் ஒரே பலியில் பங்குகொள்கிறார்கள். தேவனுக்கு ஒரு பலி, ஆசாரியருக்கு வேறு பலி, பலி செலுத்தியவருக்கு இன்னொரு பலி என்று இல்லை. ஒரே பலி அனைவருக்கும் அடிப்படையாக இருக்கிறது. இதுவே கிறிஸ்துவின் மகிமை. தேவனுக்குத் திருப்தியளித்த அதே கிறிஸ்துவே, நம் இரட்சிப்புக்கும் அடிப்படை. பிதாவுக்குப் பிரியமான அதே குமாரனே, நம் ஜீவனாகவும் இருக்கிறார். தேவன் அனுபவிக்கும் கிறிஸ்துவையும், நாம் அனுபவிக்கும் கிறிஸ்துவையும் பிரிக்க முடியாது.

இந்த உண்மை தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மிகவும் அவசியமானது. தேவன் மனிதனுக்கு கிறிஸ்துவை மட்டும் கொடுக்கவில்லை; கிறிஸ்துவில் பங்குகொள்ளவும் செய்தார். இதுவே "ஜீவ-கிறிஸ்து ஐக்கியம்" என்பதன் மையம். கிறிஸ்து நமக்காகச் செய்த காரியங்களை அனுபவிப்பது மட்டுமல்ல; கிறிஸ்துவையே நம்முடைய ஜீவனாக அனுபவிப்பதே தேவனுடைய நோக்கம்.

அதனால்தான் சமாதான பலி, பலிபீடத்தில் முடிவடைவதில்லை; மேசையில், அதாவது விருந்தில், பந்தியில் தொடர்கிறது. பலிபீடம் இல்லாமல் பந்தி இல்லை; பலிபீடத்தின் இறுதி நோக்கம் பந்தியே. சிலுவை இறுதி இலக்கு அல்ல; சிலுவையின்மூலம் தேவன் தம் குடும்பத்தை மீண்டும் தம் மேசையைச் சுற்றி ஒன்றுகூட்டுவதே இறுதி இலக்கு. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில்தான் லேவியராகமம் 3-ஐ நாம் வாசிக்க வேண்டும்.

5 – "கொழுப்பு கர்த்தருக்கே": தேவனுடைய பங்கு ஏன் கொழுப்பு?

லேவியராகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்தை வாசிக்கும்போது, ஒரு விஷயம் நம்  கவனத்தை உடனே ஈர்க்கிறது. "கொழுப்பு" (fat) என்ற வார்த்தை இந்த அதிகாரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. ஒரு முறை அல்ல, இரண்டு முறை அல்ல, பல முறை தேவன், "கொழுப்பு கர்த்தருக்கே" என்று வலியுறுத்துகிறார் (லேவி. 3:3-5, 9-11, 14-16). “பின்பு சமாதான பலியிலே குடல்களை மூடிய கொழுப்பையும், குடல்களிலுள்ள கொழுப்பு முழுவதையும், இரண்டு குண்டிக்காய்களையும், அவைகளின்மேல் சிறு குடல்களினிடத்தில் இருக்கிற கொழுப்பையும், குண்டிக்காய்களோடேகூடக் கல்லீரலின்மேல் இருக்கிற ஜவ்வையும் எடுத்து, கர்த்தருக்குத் தகனபலியாகச் செலுத்துவானாக.”

இதைப் படிக்கும் நவீன வாசகருக்கு இது ஒரு சாதாரண சடங்கு விதியாகத் தோன்றலாம். ஆனால், வேதாகமத்தில் தேவன் ஒரு விஷயத்தை மீண்டும் மீண்டும் கூறினால், அதற்கு ஆழமான இறையியல் முக்கியத்துவம் இருக்கிறது.

இன்றைய உலகில் "கொழுப்பு" என்ற வார்த்தைக்குப் பெரும்பாலும் எதிர்மறையான பொருளே கொடுக்கப்படுகிறது. மருத்துவக் காரணங்களால் கொழுப்பைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம். ஆனால், வேதாகமக் காலத்தில் கொழுப்பு என்பது வேறொரு கருத்தை வெளிப்படுத்தியது. அது ஒரு விலங்கின் செழுமையையும், வளத்தையும், சிறந்த நிலையையும் குறிக்கும் அடையாளமாக இருந்தது. எனவே, தேவன் கொழுப்பைக் கேட்டது உணவுப் பழக்கத்திற்காக அல்ல; அது ஒர் ஆவிக்குரிய உண்மையைப் போதிக்கிறது.

பழைய ஏற்பாட்டில் "கொழுப்பு" என்ற வார்த்தை பல இடங்களில் "சிறந்த பகுதி" என்ற பொருளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, “உங்கள் தகப்பனையும் உங்கள் குடும்பத்தாரையும் கூட்டிக்கொண்டு, என்னிடத்தில் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு எகிப்துதேசத்தின் நன்மையைத் தருவேன்; தேசத்தின் கொழுமையைச் சாப்பிடுவீர்கள்” என்ற ஆதியாகமம் 45:18-ல் எகிப்தின் "கொழுமை” (fat of the land) என்பது நிலத்தின் வளமான பகுதியைக் குறிக்கிறது. சங்கீதம் 81:16-ல், “உச்சிதமான கோதுமையினால் அவர்களைப் போஷிப்பார்,” என்று வாசிக்கிறோம். "உச்சிதமான கோதுமையினால்" என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள கருத்தும் இதே எண்ணத்தைத் தருகிறது. ஆகவே, கொழுப்பு என்பது மிகச் சிறந்தது, மிக வளமானது, மிக மதிப்புமிக்கது என்பதைக் குறிக்கிறது.

இந்த வெளிச்சத்தில் லேவியராகமம் 3-ஐப் பார்த்தால், தேவன் சொல்லும் செய்தி தெளிவாகிறது. "சிறந்தது எனக்குரியது." மனிதன் தன் வாழ்க்கையின் மீதியை, மிச்சத்தை, தேவனுக்குக் கொடுக்கக்கூடாது. தேவனுக்குரியது முதன்மையானதும், உயர்ந்ததும், சிறந்ததுமாக இருக்க வேண்டும். இது வெறும் பலியைப்பற்றிய கொள்கை அல்ல; இது தேவனை ஆராதிக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கைக்கும் பொருந்தும் கொள்கை.

ஆனால், இங்கே இன்னும் ஆழமான ஒரு கிறிஸ்துவியல் உண்மை இருக்கிறது. எல்லாப் பலிகளும் கிறிஸ்துவை முன்னடையாளப்படுத்துகின்றன என்று நாம் ஏற்கனவே பார்த்தோம். அப்படியானால், கொழுப்பு எதைக் குறிக்கிறது? அது கிறிஸ்துவின் உள்ளார்ந்த பரிபூரணத்தையும், தேவனுக்கே முழுமையாகத் தெரிந்திருந்த அவருடைய உள்மகிமையையும் குறிக்கிறது. மனிதர்கள் இயேசுவின் வெளிப்புற வாழ்க்கையைப் பார்த்தார்கள். அவருடைய போதனைகளையும் அற்புதங்களையும் கண்டார்கள். ஆனால், பிதா மட்டும் அவருடைய உள்ளத்தின் ஒவ்வொரு நோக்கத்தையும், ஒவ்வொரு அன்பையும், ஒவ்வொரு பரிபூரணத்தையும் முழுமையாக அறிந்திருந்தார். அந்த உள்ளார்ந்த மகிமையே "கொழுப்பு" என்ற அடையாளத்தின்மூலம் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

இதனால்தான் கொழுப்பு முழுவதும் பலிபீடத்தில் தகனிக்கப்பட்டது. அது மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்படவில்லை. தேவனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் ஓர் ஆழமான உண்மை வெளிப்படுகிறது. கிறிஸ்துவின் சில மகிமைகளை நாம் அனுபவிக்கிறோம்; ஆனால் அவருடைய முழு மகிமையைப் பிதா மட்டுமே முழுமையாக அறிகிறார். குமாரனின் ஆழங்களைப் பிதாவைப்போல் வேறு யாரும் அறிய முடியாது.

இதையே ஆண்டவராகிய இயேசு, "பிதா தவிர வேறொருவனும் குமாரனை அறியான்" (மத்தேயு 11:27) என்று கூறுகிறார். இந்த வசனம் லேவியராகமம் 3-ன் வெளிச்சத்தில் புதிய ஆழத்தைப் பெறுகிறது. கிறிஸ்துவின் உள்ளார்ந்த பரிபூரணத்தின் முழு மதிப்பை, முழு இனிமையை, முழு மகிமையைப் பிதா மட்டுமே அறிகிறார். எனவே, "கொழுப்பு கர்த்தருக்கே" என்பது ஒரு சடங்கு விதி மட்டுமல்ல; அது பிதாவுக்கும் குமாரனுக்கும் இடையிலான தனித்துவமான உறவை முன்கூட்டியே சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைக் கவனிக்க வேண்டும். சமாதான பலியில் பலி செலுத்தியவரும் பங்குகொள்கிறார்; ஆசாரியரும் பங்குகொள்கிறார். ஆனால் கொழுப்பில் மட்டும் அவர்கள் பங்குகொள்ள முடியாது. ஏன்? ஏனெனில், கிறிஸ்துவைப் பற்றிய சில அனுபவங்கள் எல்லா விசுவாசிகளுக்கும் பொதுவானவை; ஆனால் கிறிஸ்துவின் சில மகிமைகள் பிதாவுக்கே உரியவை. இதுவே இந்த ஏற்பாட்டின் ஆழமான பொருள்.

இதிலிருந்து நம் ஆராதனைக்கும் ஒரு முக்கியமான பாடம் கிடைக்கிறது. நாம் தேவனை ஆராதிக்கும்போது, நமக்குக் கிடைத்த ஆசீர்வாதங்களுக்காக மட்டும் நன்றி சொல்லுவதில்லை. பிதா குமாரனில் காணும் மகிமைக்காகவும் அவரை ஆராதிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். உண்மையான ஆராதனை, "நான் என்ன பெற்றேன்?" என்பதிலிருந்து அல்ல; "பிதா குமாரனில் என்ன கண்டார்?" என்பதிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது. லேவியராகமத்தின் பலிகள் நம்மை இந்த உயர்ந்த ஆராதனைக்குக் கொண்டு செல்கின்றன.

இதன் மூலம் தேவனுடைய நித்திய நோக்கமும் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. தேவனுடைய நோக்கம் மனிதனை மையமாகக் கொண்டதல்ல; குமாரனை மையமாகக் கொண்டது. பிதா முதலில் குமாரனில் முழுமையாகத் திருப்தியடைகிறார். பின்னர் அந்தக் குமாரனுக்குள் நம்மையும் அழைத்துக்கொள்கிறார். ஆகையால், சமாதான பலியில் தேவனுக்குரிய கொழுப்பு, கிறிஸ்துவே தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்தின் மையத்தில் இருப்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

லேவியராகமம் 3-ல் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும் இந்த வார்த்தைகள்—"கொழுப்பெல்லாம் கர்த்தருக்கே"—ஒரு சடங்கு அறிவிப்பு மட்டுமல்ல. அது வேதாகமம் முழுவதும் ஒலிக்கும் ஒரு தெய்வீக அறிவிப்பாகும்: கிறிஸ்துவின் சிறந்ததும், ஆழ்ந்ததும், அளவிட முடியாத மகிமையும் முழுமையாகப் பிதாவுக்கே உரியது. அந்த மகிமையில் நாமும் பங்குகொள்ள அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; ஆனால் அதன் முழு அளவையும் நித்தியமாகப் பிதாவே அறிந்திருப்பார்.

6 – சிறுநீரகங்களும் ஈரலின் மேல் சவ்வும்: தேவன் ஏன் இந்த உறுப்புகளை மட்டும் குறிப்பிட்டார்?

லேவியராகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்தில், கொழுப்பைப்பற்றிக் கூறியபிறகு, தேவன் குறிப்பாக இரண்டு உறுப்புகளைக் குறிப்பிடுகிறார். அவை சிறுநீரகங்கள் (Kidneys), ஈரலின் மேல் சவ்வு (the lobe of the liver) ஆகும். “இரண்டு குண்டிக்காய்களையும், அவைகளின்மேல் சிறு குடல்களினிடத்தில் இருக்கிற கொழுப்பையும், குண்டிக்காய்களோடேகூடக் கல்லீரலின்மேல் இருக்கிற ஜவ்வையும் எடுத்து, கர்த்தருக்குத் தகனபலியாகச் செலுத்துவானாக”. இன்று நாம் இந்த வசனங்களை வாசிக்கும்போது, இவை ஒரு பலி முறையின் தொழில்நுட்ப விவரங்கள் போலத் தோன்றலாம். ஆனால், வேதாகமம் எந்த உறுப்பையும் தற்செயலாகத் தேர்ந்தெடுத்து குறிப்பிடுவதில்லை. குறிப்பாக, தேவன் மீண்டும் மீண்டும் இவைகளைக் குறிப்பிடும்போது, அதன் பின்னால் ஓர் ஆழமான இறையியல் கருத்து இருக்கிறது என்பதை உணர வேண்டும்.

முதலில் ஓர் அடிப்படையான விளக்கவியல் (hermeneutical) கொள்கையை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது அவசியம். வேதாகமம் மனிதனைப்பற்றிப் பேசும்போது, அவனுடைய உடல் உறுப்புகளை வெறும் உடற்கூறு (anatomy) அடிப்படையில் மட்டும் பயன்படுத்துவதில்லை. அவை மனிதனின் உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையையும், உணர்வுகளையும், சித்தத்தையும், மனநிலையையும் வெளிப்படுத்தும் உருவகங்களாகவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, "இருதயம்" என்பது உடலில் இரத்தத்தைச் செலுத்தும் உறுப்பை மட்டுமல்ல; மனிதனின் சிந்தனை, விருப்பம், தீர்மானம் ஆகியவைகளின் மையத்தையும் குறிக்கிறது. அதுபோலவே, "சிறுநீரகங்கள்" என்ற சொல்லுக்கும் வேதாகமத்தில் ஓர் ஆழமான உருவகப் பொருள் உண்டு.

பழைய ஏற்பாட்டில் பல இடங்களில் தேவன், "இருதயத்தையும் உள்ளிந்திரியங்களையும் ஆராய்கிறவர்" என்று அழைக்கப்படுகிறார். சங்கீதம் 7:9-ல், "நீதியுள்ள தேவன் இருதயங்களையும் உள்ளிந்திரியங்களையும் (kidneys) சோதிக்கிறார்" என்று கூறப்படுகிறது. எரேமியா 17:10-லும், "நான் கர்த்தர் இருதயத்தை ஆராய்ந்து, உள்ளிந்திரியங்களைச் சோதிக்கிறேன்" என்று தேவன் அறிவிக்கிறார். சிறுநீரகங்கள் என்ற வார்த்தைதான் இங்கே "உள்ளிந்திரியங்கள்" என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. எனவே அது உடல் உறுப்பைக் குறிக்கவில்லை; மனிதனின் ஆழ்ந்த நோக்கங்கள், மறைவான உணர்வுகள், வெளியில் தெரியாத உள்நிலை ஆகியவைகளைக் குறிக்கிறது.

இது எபிரெய சிந்தனையின் ஒரு முக்கிய அம்சம். நவீன உலகில் நாம் "மனம்" அல்லது "மூளை" என்ற கருத்தை அதிகமாகப் பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால் எபிரெய மொழியில் மனிதனின் உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையை விவரிக்க பல உறுப்புகள் உருவகமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இருதயம், குடல், சிறுநீரகங்கள் போன்ற அனைத்தும் மனிதனின் உள் மனிதனைப்பற்றிய வெவ்வேறு அம்சங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. எனவே, லேவியராகமம் 3-ல் சிறுநீரகங்கள் குறிப்பிடப்படுவது, தேவன் வெளிப்புறச் செயல்களை மட்டுமல்ல, உள்ளார்ந்த மனிதனையும் கவனிக்கிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது.

இப்போது இந்த உண்மையை கிறிஸ்துவின் வெளிச்சத்தில் பார்க்க வேண்டும். பலிகள் அனைத்தும் கிறிஸ்துவின் நபரையும் கிரியையையும் முன்னடையாளப்படுத்துகின்றன என்றால், இங்கே குறிப்பிடப்படும் சிறுநீரகங்களும் கிறிஸ்துவின் உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையைப்பற்றியே பேசுகின்றன. இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்புற வாழ்க்கை பரிபூரணமானது என்பதை அனைவரும் கண்டார்கள். ஆனால் அவருடைய வெளிப்புறச் செயல்களுக்கு அடிப்படையாக இருந்த உள்ளார்ந்த நோக்கங்களும் அதே அளவிற்கு பரிசுத்தமானவையாக இருந்தன. அவர் ஒருபோதும் வெளியில் நீதிமானாகவும், உள்ளே வேறுவிதமாகவும் இருந்ததில்லை.

இது பரிசேயர்களுடன் இயேசுவுக்கு இருந்த மிகப்பெரிய வித்தியாசமாகும். அவர்கள் வெளிப்புறத்தில் நீதிமான்களாகத் தோன்றினார்கள்; ஆனால் ஆண்டவர் அவர்களை "வெள்ளையடிக்கப்பட்ட கல்லறைகள்" என்று அழைத்தார். வெளியில் அழகாக இருந்தாலும், உள்ளே அழுகலும் அசுத்தமும் நிறைந்திருந்தது. கிறிஸ்துவோ அதற்கு முற்றிலும் எதிரானவர். அவருடைய வெளிப்புற வாழ்க்கையும், உள்ளார்ந்த ஜீவனும் ஒன்றாக இருந்தன. அவர் நினைத்ததும், விரும்பியதும், செய்ததும் அனைத்தும் பிதாவின் சித்தத்தோடு முழுமையாக ஒத்திசைந்திருந்தது.

இதுவே சமாதான பலியில் சிறுநீரகங்கள் தேவனுக்குரியதாக தகனிக்கப்படுவதன் ஆழமான பொருளாகும். தேவன் கிறிஸ்துவின் செயல்களால் மட்டும் திருப்தியடையவில்லை; அந்தச் செயல்களை உருவாக்கிய உள்ளார்ந்த பரிபூரணத்தாலும் திருப்தியடைந்தார். மனிதன் செயலைப் பார்க்கிறான்; தேவன் செயலை உருவாக்கிய இதயத்தையும் நோக்கத்தையும் பார்க்கிறார்.

அடுத்து குறிப்பிடப்படும் ஈரலின் மேல் சவ்வு பற்றியும் இதேபோன்ற ஓர்  உண்மையைக் காணலாம். இந்த உறுப்பு ஏன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது என்பதை வேதாகமம் வெளிப்படையாக விளக்கவில்லை. எனவே, இங்கே நாம் ஊகங்களை முன்வைக்காமல் இருக்க வேண்டும். இருப்பினும், அது உடலின் உள்ளார்ந்த உறுப்புகளில் ஒன்றாக இருப்பதும், மற்ற உள்ளுறுப்புகளோடு சேர்த்து தேவனுக்குரியதாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதும், ஒரு பொதுவான கொள்கையை வலியுறுத்துகிறது. அதாவது, கிறிஸ்துவின் முழு உள்ளார்ந்த ஜீவனும் தேவனுக்குப் பிரியமானதாக இருந்தது. இந்த அளவுக்கு நாம் செல்வது வேதாகமத்தின் சாட்சியோடு ஒத்துப்போகிறது; அதற்கு அப்பால் சென்று உறுதியாகக் கூறுவது நல்ல விளக்கவியலாக இருக்காது.

இந்தப் பகுதி நமக்கு ஒரு நடைமுறைப் பாடத்தையும் கற்பிக்கிறது. தேவன் நம் வெளிப்புற ஊழியத்தை மட்டும் பார்ப்பதில்லை. நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதோடு, ஏன் செய்கிறோம் என்பதையும் பார்க்கிறார். மனிதர்கள் நம் செயல்களைப் பாராட்டலாம். ஆனால் தேவன் நம் நோக்கங்களை ஆராய்கிறார். இதனால்தான் பவுல், " இருளில் மறைந்திருக்கிறவைகளை அவர் வெளியரங்கமாக்கி, இருதயங்களின் யோசனைகளையும் வெளிப்படுத்துவார் " (1 கொரிந்தியர் 4:5) என்று எழுதுகிறார். இறுதியில் தேவன் ஒருவனுடைய செயலை மட்டுமல்ல; அந்தச் செயலின் பின்னால் இருந்த உள்ளார்ந்த உண்மையையும் மதிப்பிடுகிறார்.

இதில் இன்னோர் ஆழமான கிறிஸ்தவ உண்மையும் உள்ளது. கிறிஸ்துவின் உள்ளார்ந்த பரிபூரணமே நம் இரட்சிப்பின் அடித்தளமாகும். அவர் வெளிப்புறமாகப் பாவம் செய்யாதவர் மட்டுமல்ல; அவருடைய இயல்பிலேயே பாவமற்றவர். எனவே, அவர் நமக்குப் பதிலாக பலியாகத் தகுதியானவர். அவருடைய பரிபூரணத்தின் ஒவ்வொரு பரிமாணமும்—வெளிப்புறமும், உள்ளார்ந்ததுமாக—தேவனுக்குச் சுகந்த வாசனையாக இருந்தது.

இவ்வாறு பார்க்கும்போது, லேவியராகமம் 3-ல் உள்ள இந்தச் சிறிய விவரங்கள்கூட மிகப் பெரிய இறையியல் உண்மைகளை நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றன. தேவன் வெளிப்புற ஆராதனையை மட்டும் விரும்புவதில்லை; உள்ளார்ந்த உண்மையையும் விரும்புகிறார். கிறிஸ்துவில் அந்த உண்மை முழுமையாகக் காணப்பட்டது. இப்போது கிறிஸ்துவுக்குள் வாழும் சபையும், வெளிப்புறக் கீழ்ப்படிதலோடு மட்டுமல்ல, உள்ளார்ந்த நேர்மையுடனும் தேவனை மகிமைப்படுத்த அழைக்கப்படுகிறது.

7 – ஏன் சமாதான பலியில் ஆண் அல்லது பெண் இரண்டையும் கொண்டுவர அனுமதிக்கப்பட்டது?

லேவியராகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்தின் தொடக்கத்திலேயே ஒரு குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடு நம் கவனத்திற்கு வருகிறது. "ஒருவன் சமாதான பலியாக மாட்டினத்தைப் பலியிட்டால், அது ஆணாயினும் பெண்ணாயினும் குறையற்றதாயிருக்கவேண்டும்" (லேவி. 3:1) என்று தேவன் கட்டளையிடுகிறார். இதே விதி ஆடுகளுக்கும், வெள்ளாடுகளுக்கும் பொருந்துகிறது (3:6, 12). ஆனால், லேவியராகமம் 1-ல் சர்வாங்க தகனபலியைப் பற்றிப் பேசும்போது, "குறையற்ற ஆண் மிருகம்" என்று குறிப்பாகச் சொல்லப்படுகிறது (லேவி. 1:3, 10). இந்த வேறுபாடு ஏன்?

முதலில் நாம் ஒரு முக்கியமான விளக்கவியல் நெறியைப் பின்பற்ற வேண்டும். வேதாகமம் இதற்கான காரணத்தை வெளிப்படையாகக் கூறவில்லை. ஆகையால், நாம் உறுதியாகக் கூறக்கூடாதவற்றை உறுதியாகக் கூறாமல் இருக்க வேண்டும். ஆனால், பலிகளின் தன்மையையும், அவைகளின் இறையியல் நோக்கத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, சில முக்கியமான உண்மைகள் தெளிவாகின்றன.

சர்வாங்க தகனபலி முதன்மையாக தேவனுக்கான முழுமையான அர்ப்பணிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்தப் பலி முழுவதும் தேவனுக்கே செல்கிறது. அங்கே மனிதனுடைய பங்கு பின்னணியில் இருக்கிறது; தேவனுடைய திருப்தியே முன்னணியில் இருக்கிறது. அதனால்தான், அந்தப் பலியில் "ஆண்" மிருகம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. வேதாகமத்தில் பல இடங்களில் ஆண் மிருகம் வலிமை, தலைமை, பிரதிநிதித்துவம் போன்ற கருத்துகளோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. கிறிஸ்து பிதாவுக்காகத் தம்மை முழுமையாக அர்ப்பணித்த பரிபூரண பிரதிநிதியாக இந்தப் பலியில் காணப்படுகிறார்.

ஆனால் சமாதான பலியின் மையம் வேறுபட்டது. இங்கே முக்கியமான கருத்து அர்ப்பணிப்பு அல்ல; ஐக்கியம். தேவனும் மனிதனும் மீண்டும் உறவில் இணைக்கப்படுவது இங்கே முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது. ஆகையால், இந்தப் பலியின் கதவு விரிவாகத் திறக்கப்படுகிறது. ஆணாயினும், பெண்ணாயினும், குறையற்ற பலியாக இருந்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. இங்கே தேவன் வலியுறுத்துவது பாலினத்தை அல்ல; குறையற்ற தன்மையை.

இதிலிருந்து ஓர் அழகான இறையியல் உண்மை வெளிப்படுகிறது. தேவனோடு ஐக்கியம் கொள்ளும் அழைப்பு எல்லோருக்கும் பொதுவானது. பழைய ஏற்பாட்டிலேயே இந்த உண்மையின் நிழலை நாம் காண்கிறோம். தேவனுடைய பந்தியில் பங்குகொள்வதற்கான அழைப்பு, ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திற்கோ, ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையிலிருப்பவர்களுக்கோ மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை. பலியின் அடிப்படை ஒரே மாதிரியாக இருந்தாலும், அதன் வெளிப்பாடு அனைவரையும் உள்ளடக்குகிறது.

இந்த உண்மை புதிய ஏற்பாட்டில் இன்னும் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. கலாத்தியர் 3:28-ல் பவுல், " யூதனென்றும் கிரேக்கனென்றுமில்லை, அடிமையென்றும் சுயாதீனனென்றுமில்லை, ஆணென்றும் பெண்ணென்றுமில்லை; நீங்களெல்லாரும் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஒன்றாயிருக்கிறீர்கள்" என்று எழுதுகிறார். இந்த வசனம் படைப்பில் உள்ள வேறுபாடுகளை நீக்குவதில்லை; ஆனால் கிறிஸ்துவில் தேவனுக்கு முன்பாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை என்பதை அறிவிக்கிறது.

அதேபோல், யூதர்களுக்கும் புறவினத்தாருக்கும் இடையிலிருந்த பிரிவை கிறிஸ்து ஒழித்துவிட்டார் என்று எபேசியர் 2-ல் பவுல் கூறுகிறார். லேவியராகமம் 3-ல் காணப்படும் இந்தச் சிறிய விதி, புதிய ஏற்பாட்டில் முழுமையாக மலரப்போகும் அந்தப் பெரிய உண்மையின் ஒரு மொட்டாகத் தெரிகிறது. தேவனுடைய இருதயத்தில் இருந்த நோக்கம் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு ஐக்கிய மக்களை உருவாக்குவதாக இருந்தது.

இங்கே இன்னொரு விஷயத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். ஆணாயினும் பெண்ணாயினும் பலியாகக் கொண்டுவரலாம்; ஆனால் "குறையற்றதாக" இருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனை மாறவில்லை. இதுவே முக்கியமானது. ஐக்கியத்தின் கதவு அனைவருக்கும் திறந்திருக்கிறது; ஆனால் அதன் அடிப்படை மனிதனுடைய தகுதி அல்ல. குறையற்ற பலி மட்டுமே தேவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. இது நேரடியாக கிறிஸ்துவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. நாம் தேவனிடம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்குக் காரணம் நாம் அல்ல; நமக்குப் பதிலாக நிற்கும் குறையற்ற கிறிஸ்துவே.

இந்தப் பகுதி, தேவனுடைய கிருபைக்கும் பரிசுத்தத்திற்கும் இடையே உள்ள சமநிலையை மிக அழகாகக் காக்கிறது. ஒருபுறம், தேவனுடைய அழைப்பு விசாலமானது. மறுபுறம், தேவனுடைய பரிசுத்தத்தின் தரம் ஒருபோதும் குறைக்கப்படுவதில்லை. அனைவரும் வரலாம்; ஆனால் அனைவரும் கிறிஸ்துவின் மூலமாகவே வர வேண்டும். இதுவே சமாதான பலியின் மையச் செய்தியாகும்.

இங்கே ஒரு ஆழமான சபையியல் (Ecclesiological) உண்மையும் மறைந்திருக்கிறது. சபையின் ஐக்கியம், மனிதர்களின் இயற்கையான ஒற்றுமையின் மீது கட்டப்படவில்லை. அது கிறிஸ்துவின் குறையற்ற பலியின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது. அதனால்தான் சபையில் வயது, கல்வி, பொருளாதார நிலை, சமூகப் பின்னணி, பாலினம் ஆகியவைகளின் வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், அனைவரும் ஒரே ஆண்டவரிலும், ஒரே ஜீவனிலும், ஒரே பந்தியிலும் பங்குகொள்ள முடிகிறது.

இவ்வாறு பார்க்கும்போது, லேவியராகமம் 3-ல் உள்ள "ஆணாயினும் பெண்ணாயினும்" என்ற சிறிய குறிப்பே, தேவனுடைய மீட்புத் திட்டத்தின் பரந்த பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. தேவனுடைய அழைப்பு குறுகியதல்ல; ஆனால் தேவனுடைய ஏற்றுக்கொள்ளுதலின் அடிப்படை ஒரேவோருவர் —குறையற்ற கிறிஸ்து. அவருக்குள் எல்லாரும் தேவனுடைய சமாதானத்திலும், ஐக்கியத்திலும் பங்குகொள்ள அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

8 – ஏன் மூன்று வகையான மிருகங்கள்? மாடு, ஆடு, வெள்ளாடு

லேவியராகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்தைக் கவனமாக வாசித்தால், சமாதான பலிக்காக ஒரே வகையான மிருகத்தை மட்டுமே தேவன் நிர்ணயிக்கவில்லை என்பதை நாம் காண்கிறோம். ஒரு மாட்டையோ (3:1-5), ஒரு ஆட்டையோ (3:6-11), அல்லது ஒரு வெள்ளாட்டையோ (3:12-16) பலியாகக் கொண்டுவரலாம். மூன்றுமே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன. ஆனால், ஒவ்வொரு வகையையும் விவரிக்கும்போது தேவன் மீண்டும் அதே சடங்குகளைச் சொல்கிறார். இதனால், இந்த மூன்று மிருகங்களுக்கும் தனித்தனி முக்கியத்துவம் இருப்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

முதலில் நாம் ஒரு முக்கியமான விளக்கவியல் வரம்பை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். வேதாகமம் இந்த மூன்று மிருகங்களின் வேறுபாட்டை வெளிப்படையாக விளக்கவில்லை. ஆகையால், ஒவ்வொரு மிருகத்திற்கும் தனித்தனியாக ஆழமான உருவகப் பொருள்களை நாமாகவே கற்பனை செய்து கட்டமைப்பது சரியான விளக்கவியல் முறையாக இருக்காது. இருப்பினும், வேதாகமம் முழுவதிலும் இந்த மிருகங்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதன் அடிப்படையில் சில பொதுவான உண்மைகளை நாம் காணலாம்.

இந்த மூன்று மிருகங்களுக்கும் ஒரு பொதுவான அம்சம் உள்ளது. அவை அனைத்தும் வீட்டில் வளர்க்கப்படும் சுத்தமான மிருகங்கள். காட்டுமிருகங்கள் அல்ல; வேட்டையாடிப் பிடிக்கப்படும் மிருகங்களும் அல்ல. மனிதனுடைய பராமரிப்பின் கீழ் வாழும் மிருகங்கள். இதுவே கிறிஸ்துவின் சுபாவத்தை அழகாக நினைவூட்டுகிறது. அவர் இந்த உலகத்திற்கு ஒரு போர்வீரனாக வரவில்லை; " சாந்தமும் மனத்தாழ்மையயுள்ளவராக" வந்தார் (மத். 11:29). தேவனுடைய இரட்சிப்பு வன்முறையின்மூலம் அல்ல; தம்மை ஒப்புக்கொடுத்த அன்பின்மூலம் நிறைவேறியது.

இந்த மூன்று மிருகங்களும் குறையற்றவையாக இருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனை ஒன்றே உள்ளது. மாடு பெரியதா, ஆடு சிறியதா, வெள்ளாடு வேறுபட்டதா என்பது முக்கியமல்ல. தேவனுடைய பார்வையில் முக்கியமானது குறையற்ற தன்மை. இதுவே மீண்டும் கிறிஸ்துவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அவர் எந்த உருவகத்தின்மூலமாக முன்னடையாளப்படுத்தப்பட்டாலும், அவர் ஒருவரே குறையற்ற பலி.

இங்கே ஒரு நடைமுறை உண்மையும் உள்ளது. ஒவ்வொரு இஸ்ரவேலரிடமும் ஒரே அளவிலான சொத்து இருக்கவில்லை. சிலரிடம் மாடுகள் இருந்தன. சிலரிடம் ஆடுகள் இருந்தன. சிலரிடம் வெள்ளாடுகள் இருந்தன. தேவன் இந்த வேறுபாட்டை அறிந்திருந்தார். ஆகையால், ஐக்கியத்தில் பங்குகொள்ளும் வாய்ப்பை செல்வந்தர்களுக்கு மட்டும் கட்டுப்படுத்தவில்லை. ஒருவனுடைய பொருளாதார நிலை, தேவனோடு அவன் கொள்ளும் ஐக்கியத்திற்கு தடையாக இருக்கக் கூடாது என்பதைத் தேவன் இங்கே நடைமுறையாகக் கற்பிக்கிறார்.

இந்தக் கருத்து லேவியராகமம் முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, பாவநிவாரண பலிகளில் ஏழைகளுக்காக வேறு ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. இதனால் தேவன் இரண்டு விதமான இரட்சிப்பை ஏற்படுத்தினார் என்று அர்த்தமல்ல; மாறாக, ஒரே கிருபை எல்லோரையும் சென்றடைய வேண்டும் என்பதே அவருடைய இருதயமாகும். தேவனுடைய கட்டளைகள் பரிசுத்தமானவை மட்டுமல்ல; இரக்கமுள்ளவைகளும் ஆகும்.

இதிலிருந்து ஒரு பெரிய இறையியல் உண்மை வெளிப்படுகிறது. தேவன் மனிதர்களின் வெளிப்புற வேறுபாடுகளை அறிந்திருக்கிறார்; ஆனால் அவை அவருடைய கிருபைக்கு எல்லையாக மாற அனுமதிப்பதில்லை. சபையிலும் இதே உண்மையைப் பார்க்கிறோம். ஒருவர் கல்வியறிவு உள்ளவராக இருக்கலாம்; மற்றொருவர் கல்வியறிவு இல்லாதவராக இருக்கலாம். ஒருவர் செல்வந்தராக இருக்கலாம்; மற்றொருவர் ஏழையாக இருக்கலாம். ஆனால் கர்த்தருடைய மேசையில் எல்லோரும் ஒரே அப்பத்திலும், ஒரே பாத்திரத்திலும் பங்குகொள்கிறார்கள். ஏனெனில், அனைவருக்கும் அடிப்படை ஒரே கிறிஸ்துவே.

இங்கே இன்னொரு அழகான தொடர்பைக் கவனிக்கலாம். சமாதான பலியில் மிருகத்தின் வகையைத் தேர்ந்தெடுக்க மனிதனுக்கு ஓரளவு  சுதந்திரம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் பலியின் தன்மையை மாற்றுவதற்கான சுதந்திரம் கொடுக்கப்படவில்லை. மாடு கொண்டுவந்தாலும் இரத்தம் சிந்தப்பட வேண்டும். ஆடு கொண்டுவந்தாலும் கொழுப்பு கர்த்தருக்கே. வெள்ளாடு கொண்டுவந்தாலும் அதே முறையே பின்பற்றப்பட வேண்டும். இதன் மூலம் ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது: தேவனுடைய கிருபை விசாலமானது; ஆனால் தேவனுடைய வழி ஒன்றே.

புதிய ஏற்பாட்டிலும் இதே சமநிலையை நாம் காண்கிறோம். எல்லா நாட்டினரும், எல்லா மொழியினரும், எல்லா சமூகத்தினரும் கிறிஸ்துவிடம் வரலாம். ஆனால் அவர்கள் வரவேண்டிய வழி ஒன்றே  ஒன்று. "நானே வழியும், சத்தியமும், ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்; என்னாலேயல்லாமல் ஒருவனும் பிதாவினிடத்தில் வரான்" (யோவான் 14:6) என்று ஆண்டவர் கூறுகிறார். அழைப்பு எல்லோருக்கும்; ஆனால் வழி ஒருவரே.

இந்த உண்மை தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்தோடும் ஆழமாக இணைகிறது. தேவன் பல்வேறு மக்களை அழைக்கிறார்; ஆனால் பல்வேறு மக்களை ஒன்றிணைத்து ஒரே சரீரமாக உருவாக்குகிறார். பன்மை (diversity) நீக்கப்படுவதில்லை; ஆனால் அந்தப் பன்மை கிறிஸ்துவில் ஒருமையாக மாற்றப்படுகிறது. இதுவே சபையின் அழகு. பல உறுப்புகள், ஆனால் ஒரே சரீரம்; பல பின்னணிகள், ஆனால் ஒரே ஜீவன்; பல அனுபவங்கள், ஆனால் ஒரே கிறிஸ்து.

எனவே, லேவியராகமம் 3-ல் மாடு, ஆடு, வெள்ளாடு ஆகிய மூன்று வகையான மிருகங்கள் அனுமதிக்கப்பட்டிருப்பது வெறும் நடைமுறை ஏற்பாடு மட்டுமல்ல. தேவனுடைய கிருபை எல்லோரையும் அழைக்கிறது; ஆனால் அனைவரையும் ஒரே குறையற்ற பலியின் அடிப்படையில் அழைக்கிறது என்பதை அமைதியாக அறிவிக்கும் ஓர்  இறையியல் சாட்சியாகும்.

9 – "இரத்தத்தையும் கொழுப்பையும் புசிக்கக்கூடாது": ஜீவனும் மகிமையும் தேவனுக்குரியவை

லேவியராகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்தின் இறுதியில் தேவன் ஒரு நித்திய கட்டளையைக் கொடுக்கிறார்:

"கொழுப்பு முழுவதும் கர்த்தருடையது. கொழுப்பையாவது இரத்தத்தையாவது நீங்கள் புசிக்கலாகாது; இது உங்கள் வாசஸ்தலங்கள் எங்கும் உங்கள் தலைமுறைதோறும் நித்திய கட்டளையாயிருக்கும்" (லேவி. 3:16–17)

முதல் பார்வையில் இது உணவு சம்பந்தப்பட்ட சட்டமாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் உண்மையில் இது உணவுப் பழக்கத்தைப் பற்றிய கட்டளை அல்ல. இது தேவனுடைய உரிமையைப்பற்றிய கட்டளை. ஏன் கொழுப்பும் இரத்தமும் மட்டும் தனியாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன? ஏன் தேவன் இவைகளை மனிதனுக்குத் தடைசெய்கிறார்? இந்தக் கேள்விக்கான பதில் லேவியராகமத்தின் மைய இறையியலுக்கே நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

முதலில் இரத்தத்தைப்பற்றிச் சிந்திப்போம். வேதாகமத்தில் இரத்தம் வெறுமனே உடலின் திரவம் மட்டும் அல்ல. அது ஜீவனின் அடையாளம். இதை லேவியராகமம் 17:11 மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது: " மாம்சத்தின் உயிர் இரத்தத்தில் இருக்கிறது." இதனால் இரத்தத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான பரிசுத்தம் கொடுக்கப்படுகிறது. இரத்தத்தை மனிதன் உருவாக்கவில்லை. உயிரை மனிதன் கொடுக்கவில்லை. ஆகையால், உயிரின் அடையாளமான இரத்தத்தின்மீது மனிதனுக்கு இறுதியான உரிமை இல்லை. அது தேவனுக்கே உரியது.

இதிலிருந்து ஓர் அடிப்படை வேதாகமக் கொள்கை வெளிப்படுகிறது. உயிர் தேவனுடைய பரிசு மட்டுமல்ல; அது தேவனுடைய சொத்தும் ஆகும். மனிதன் தன் உயிரின் எஜமானன் அல்ல; பராமரிப்பாளன் மட்டுமே. இதனால்தான் இரத்தம் தேவனுக்காக ஒதுக்கப்படுகிறது. இது வெறும் சடங்கு விதி அல்ல; "உயிரின் ஆண்டவர் தேவனே" என்ற அறிவிப்பு.

இந்த உண்மை முழு வேதாகமத்திலும் தொடர்கிறது. ஆதியாகமம் 9-ல் நோவாவிடம் பேசும்போதும் தேவன் இரத்தத்தைப் பற்றிய இதே பரிசுத்தத்தை வலியுறுத்துகிறார். புதிய ஏற்பாட்டிலும் அப்போஸ்தலர் 15-ல் புறவின விசுவாசிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அறிவுரைகளில் இரத்தத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்ற அறிவுரை மீண்டும் வருகிறது. இதனால், இரத்தத்தின் பரிசுத்தம் மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தின் ஒரு சடங்கு விதி மட்டுமல்ல; அது உயிரைப்பற்றிய தேவனுடைய நிலையான கொள்கையோடு தொடர்புடையது என்பதை அறிகிறோம்.

ஆனால் லேவியராகமம் 3-ல் இரத்தத்துடன் சேர்த்து கொழுப்பும் தடைசெய்யப்படுகிறது. ஏன்? ஏற்கனவே நாம் பார்த்ததுபோல், கொழுப்பு சிறந்த பகுதியையும், தேவனுக்குரிய பங்கையும் குறிக்கிறது. ஆகையால், இந்த இரண்டு தடைகளையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால் ஓர்  ஆழமான உண்மை வெளிப்படுகிறது. இரத்தம் உயிரைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; கொழுப்பு மகிமையையும் சிறந்ததையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இரண்டும் தேவனுக்கே உரியவை.

இங்கே ஓர் அழகான கிறிஸ்துவியல் தொடர்பைக் காணலாம். சிலுவையில் கிறிஸ்து தம் இரத்தத்தை நமக்காகச் சிந்தினார். அதன் மூலம் அவர் தம் ஜீவனை ஒப்புக்கொடுத்தார். ஆனால் அதே சமயம், அவர் தம் மகிமையையும் முழுமையாகப் பிதாவுக்காக வாழ்ந்தார். அவர் தமக்காக ஒருபோதும் வாழவில்லை. " நான் எனக்கு மகிமையைத் தேடுகிறதில்லை" (யோவான் 8:50) என்று அவர் சொன்னார். இதனால், இரத்தமும் கொழுப்பும் கிறிஸ்துவின் பலியின் இரண்டு முக்கிய பரிமாணங்களை நமக்கு நினைப்பூட்டுகின்றன—நமக்காக ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்ட ஜீவன், பிதாவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மகிமை.

இங்கே இன்னொரு முக்கியமான உண்மையைக் கவனிக்க வேண்டும். தேவன் "இரத்தத்தைத் தொடக்கூடாது" என்று சொல்லவில்லை. "புசிக்கக்கூடாது" என்று சொல்கிறார். அதாவது, அதைத் தனக்குரியதாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்பதே கருத்து. மனிதன் தேவனுக்குரியதைத் தன் சொத்தாக மாற்றிக்கொள்ளக் கூடாது. இதுவே ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்த பாவத்தின் அடிப்படை. தேவன் தமக்காக ஒதுக்கியதை மனிதன் தனக்காக எடுத்துக்கொண்டான். லேவியராகமம் 3-ல் தேவன் மீண்டும் ஓர் எல்லையை வரையறுக்கிறார்: "இதுவரை உனக்குரியது; அதற்கு அப்பால் எனக்குரியது."

இந்தக் கொள்கை இன்றும் மிகவும் பொருத்தமானது. மனிதன் தன் வாழ்க்கையைத் தன்னுடையதாகக் கருதும்போது, தேவனுடைய இடத்தில் தன்னையே அமர்த்துகிறான். தன் திறமையையும், ஊழியத்தையும், மகிமையையும் தனக்கே உரியதாகக் கருதும்போதும் இதே தவறைச் செய்கிறான். ஆனால் சமாதான பலி நமக்கு வேறொரு வாழ்க்கை முறையைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. உயிர் தேவனுடையது. மகிமை தேவனுடையது. நாம் அவைகளின் உரிமையாளர்கள் அல்ல; அவைகளில் பங்குகொள்ளும் கிருபை பெற்றவர்கள்.

புதிய ஏற்பாட்டில் பவுல் இந்தக் கொள்கையை வேறு வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்துகிறார்: " நீங்கள் உங்களுடையவர்களல்லவென்றும் அறியீர்களா? கிரயத்துக்குக் கொள்ளப்பட்டீர்களே; ஆகையால் தேவனுக்கு உடையவைகளாகிய உங்கள் சரீரத்தினாலும் உங்கள் ஆவியினாலும் தேவனை மகிமைப்படுத்துங்கள்." (1 கொரிந்தியர் 6:19–20). இந்த வசனம் லேவியராகமம் 3-ன் ஆவிக்குரிய நிறைவேற்றமாகத் தோன்றுகிறது. நம் உயிர் இனி நமக்குரியது அல்ல; அது தேவனுக்குரியது.

இங்கே தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்தோடு தொடர்புடைய ஓர்  ஆழமான உண்மையையும் பார்க்கலாம். தேவன் மனிதனுக்கு உயிரைக்  கொடுத்தது, அவன் தன்னைத்தானே மகிமைப்படுத்துவதற்காக அல்ல. மனிதனில் கிறிஸ்து வெளிப்பட வேண்டும் என்பதே தேவனுடைய நோக்கம். அப்போதுதான் உயிரும் தேவனுக்குரியதாக இருக்கும்; மகிமையும் தேவனுக்கே திரும்பும். இதனால்தான் புதிய எருசலேமில் மனிதனுடைய மகிமை மையமாக இருப்பதில்லை; "தேவனுடைய மகிமை அதைப் பிரகாசிப்பிக்கிறது" என்று திருவெளிப்பாடு  கூறுகிறது.

எனவே, லேவியராகமம் 3-ன் இந்த இறுதிக் கட்டளை வெறும் உணவுச் சட்டம் அல்ல. அது வேதாகமம் முழுவதும் ஒலிக்கும் ஒரு நித்திய அறிவிப்பு:

உயிர் தேவனுக்குரியது. மகிமை தேவனுக்குரியது.

கிறிஸ்துவில் இந்த இரண்டும் பரிபூரணமாக நிறைவேறின. இப்போது கிறிஸ்துவுக்குள் இருப்பவர்களும், தங்கள் உயிரைத்  தேவனுக்குரியதாகவும், தங்கள் மகிமையை அவருக்கே செலுத்தப்பட வேண்டியதாகவும் அறிந்து வாழ அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

கவனிக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம்

இதுவரை நாம் சமாதான பலியை பெரும்பாலும் மனிதனின் பார்வையில் பார்த்தோம்.

ஆனால் உண்மையில், லேவியராகமம் 3-ன் மையம் மனிதன் அல்ல.

தேவன்.

10 – சமாதான பலியில் தேவன் என்ன பெற்றார்? தேவனுடைய திருப்தியே ஐக்கியத்தின் அஸ்திபாரம்

சமாதான பலியைப்பற்றிப் பேசும்போது, நாம் இயல்பாகவே மனிதனின் பக்கத்தை அதிகமாகச் சிந்திக்கிறோம். "மனிதன் தேவனோடு சமாதானம் பெற்றான்", "மனிதன் தேவனோடு ஐக்கியம் கொண்டான்", "மனிதன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டான்" என்பவையே நம் கவனமாக இருக்கும். இவை அனைத்தும் உண்மை. ஆனால் லேவியராகமத்தின் பார்வை அங்கிருந்து தொடங்கவில்லை. அது முதலில் தேவனிடமிருந்து தொடங்குகிறது. மனிதன் என்ன பெற்றான்? என்பதற்குமுன், தேவன் என்ன பெற்றார்? என்ற கேள்வியைத்தான் அது எழுப்புகிறது.

இது லேவியராகமம் முழுவதையும் புரிந்துகொள்ளும் மிக முக்கியமான திறவுகோல். பல கிறிஸ்தவர்கள் வேதாகமத்தை மனிதனின் தேவையின் கோணத்தில் மட்டுமே வாசிக்கிறார்கள். ஆனால் வேதாகமம் முதலில் தேவனுடைய நோக்கத்தைப்பற்றிய புத்தகம். மனிதனுடைய இரட்சிப்புகூட தேவனுடைய மகிமைக்கும், தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்திற்கும் உட்பட்ட ஒன்றாகும். இந்த வரிசையை நாம் மாற்றிவிட்டால், வேதாகமத்தின் மையத்தையே மாற்றிவிடுகிறோம்.

சமாதான பலியில் தேவன் பெற்றது என்ன? லேவியராகமம் 3 அதற்கான பதிலை மிகவும் அழகாகக் கூறுகிறது. " இது கர்த்தருக்குச் சுகந்த வாசனையான தகனபலி " (லேவி. 3:5). பின்னர், " இது கர்த்தருக்கு இடும் தகன ஆகாரம்" (3:11). மறுபடியும், " இது சுகந்த வாசனையான தகன ஆகாரம்" (3:16). இந்த மூன்று வசனங்களிலும் ஒரே கருத்து மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

இங்கே "ஆகாரம்" என்ற சொல்லை நாம் மிகுந்த கவனத்துடன் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தேவன் உண்மையிலேயே உணவை உண்கிறாரா? நிச்சயமாக இல்லை. " நான் பசியாயிருந்தால் உனக்குச் சொல்லேன்; பூமியும் அதின் நிறைவும் என்னுடையவைகளே. நான் எருதுகளின் மாம்சம் புசித்து, ஆட்டுக்கடாக்களின் இரத்தம் குடிப்பேனோ?" என்று சங்கீதம் 50:12, 13-ல் தேவன் தாமே அறிவிக்கிறார். எனவே, லேவியராகமத்தில் "தேவனுடைய ஆகாரம்" என்று கூறப்படும்போது, அது தேவனுக்கு உணவு தேவை என்பதைக் குறிக்கவில்லை. அது ஒரு உருவக மொழி (anthropomorphic language). மனிதனுக்குப் புரியும்படி தேவன் தம்முடைய திருப்தியை மனித அனுபவத்தின் மொழியில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

அப்படியானால், "தேவனுடைய ஆகாரம்" என்றால் என்ன? அதற்கான பதிலை யோவான் நற்செய்தியில் ஆண்டவராகிய இயேசுவே தருகிறார். " நான் என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தத்தின்படி செய்து அவருடைய கிரியையை முடிப்பதே என்னுடைய போஜனமாயிருக்கிறது" (யோவான் 4:34) என்று அவர் கூறினார். இந்த வார்த்தை மிகவும் முக்கியமானது. உடலுக்கு உணவு எப்படியோ, அப்படியே பிதாவின் சித்தம் குமாரனுக்கு. குமாரனின் பரிபூரண கீழ்ப்படிதல் பிதாவுக்கு முழுமையான திருப்தியாக இருந்தது.

இதில்தான் சமாதான பலியின் ஆழமான கிறிஸ்துவியல் வெளிப்படுகிறது. பிதா கிறிஸ்துவின் பலியில் வெறும் இரத்தத்தைக் காணவில்லை; முழுமையான கீழ்ப்படிதலைக் கண்டார். அவர் வெறுமனே ஓர் உயிர் கொடுக்கப்பட்டதைக் காணவில்லை; தம்மை முழுமையாக நேசித்த ஒரு குமாரனின் இருதயத்தைக் கண்டார். அதனால்தான் அந்தப் பலி "சுகந்த வாசனை" என்று அழைக்கப்படுகிறது. பாவத்தை நீக்கியதற்காக மட்டும் அல்ல; பிதாவின் இருதயத்தை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தியதற்காக.

இங்கே நாம் ஒரு மிக முக்கியமான இறையியல் கொள்கையை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். தேவன் நம்மை ஏற்றுக்கொள்கிறார்; ஏனெனில் முதலில் அவர் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டார். இது புதிய ஏற்பாட்டின் மைய உண்மைகளில் ஒன்றாகும். எபேசியர் 1:6-ல், "பிரியமானவருக்குள் நம்மை ஏற்றுக்கொண்டார்" என்று பவுல் எழுதுகிறார். கவனியுங்கள்; தேவன் முதலில் நம்மைப் பார்த்து திருப்தியடையவில்லை. அவர் முதலில் குமாரனைப் பார்த்து திருப்தியடைந்தார். பின்னர் குமாரனுக்குள் இருப்பவர்களையும் ஏற்றுக்கொண்டார்.

இதுவே சமாதான பலியின் அடிப்படை. மனிதனின் சமாதானம், தேவனுடைய திருப்தியின்மேல் கட்டப்பட்டுள்ளது. தேவன் திருப்தியடையாமல் மனிதன் சமாதானம் பெற முடியாது. இதனால்தான் லேவியராகமத்தில் முதலில் தேவனுக்குரிய பகுதி பலிபீடத்தில் தகனிக்கப்படுகிறது. அதன் பிறகுதான் ஆசாரியரும் பலி செலுத்தியவரும் அதில் பங்குகொள்கிறார்கள். தேவனுடைய பங்கு முதலில்; மனிதனுடைய பங்கு பின்னர். இந்த ஒழுங்கு ஒருபோதும் மாறுவதில்லை.

இந்த உண்மை நம் ஆராதனையையும் மாற்றுகிறது. பல நேரங்களில் நாம் ஆராதனையை, "எனக்கு என்ன அனுபவம் கிடைத்தது?" என்ற கேள்வியால் அளவிடுகிறோம். ஆனால் லேவியராகமம் வேறொரு கேள்வியைக் கேட்கிறது: "தேவன் திருப்தியடைந்தாரா?" உண்மையான ஆராதனையின் மையம் மனிதனுடைய உணர்ச்சி அல்ல; தேவனுடைய திருப்தி. நாம் பாடிய பாடல்கள், செய்த ஜெபங்கள், ஆற்றிய ஊழியம்—இவைகளால் நாம் மகிழ்ந்தோமா என்பதல்ல முக்கியம்; அவை கிறிஸ்துவின் வாசனையை வெளிப்படுத்தி பிதாவின் இருதயத்தை மகிழ்வித்தனவா என்பதே முக்கியம்.

இதிலிருந்து தேவனுடைய நித்திய நோக்கம் இன்னும் தெளிவாகிறது. தேவன் மனிதனை இரட்சித்தது மனிதன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதற்காக மட்டுமல்ல. மனிதனில் கிறிஸ்துவின் சாயல் வெளிப்பட்டு, அதில் பிதா திருப்தியடைவதற்காக. ரோமர் 8:29-ல், "தம் குமாரனுடைய சாயலுக்கு ஒப்பாயிருக்கும்படி" என்று பவுல் கூறுவது இதனோடு நேரடியாக இணைகிறது. பிதா நித்தியமாக குமாரனில் மகிழ்ச்சியடைகிறார். இப்போது அதே குமாரன் நம்மில் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதே அவருடைய நோக்கம்.

இதனால் சமாதான பலியின் மையம் மனிதனுடைய அனுபவம் அல்ல; பிதாவின் திருப்தி. அந்தத் திருப்தியின் அடிப்படையில்தான் மனிதன் தேவனுடைய பந்தியில் அமர்கிறான். ஆகையால், சமாதான பலி நமக்கு சொல்லும் முதல் செய்தி: "தேவன் திருப்தியடைந்தார்." இரண்டாவது செய்திதான்: "இப்போது மனிதன் தேவனோடு ஐக்கியம் கொள்ளலாம்."

இந்த வரிசை ஒருபோதும் மாறாது. தேவனுடைய திருப்தி இல்லாமல் சமாதானம் இல்லை. ஆனால், கிறிஸ்துவில் தேவன் பரிபூரணமாகத் திருப்தியடைந்துவிட்டதால், கிறிஸ்துவுக்குள் இருப்பவர்களுக்கு முழுமையான ஐக்கியத்தின் கதவு என்றும் திறந்திருக்கிறது.

11 – சமாதான பலியும் கர்த்தருடைய பந்தியும்: பலிபீடத்திலிருந்து பந்திக்கு

லேவியராகமம் 3-ஆம் அதிகாரத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், அதை லேவியராகமத்திற்குள் மட்டுமே வைத்துப் படிக்க முடியாது. அதன் நிழல் புதிய ஏற்பாட்டில் எவ்வாறு நிறைவேறுகிறது என்பதையும் பார்க்க வேண்டும். குறிப்பாக, கர்த்தருடைய பந்தியைப் (The Lord's Table) பற்றிய புதிய ஏற்பாட்டு போதனையின் வெளிச்சத்தில் சமாதான பலியைப் பார்க்கும்போது, அதன் ஆழம் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது.

பல கிறிஸ்தவர்கள் கர்த்தருடைய இராப்போஜனத்தை, சிலுவையை நினைவுகூரும் ஒரு பரிசுத்தச் சடங்காகவே பார்க்கிறார்கள். அது உண்மைதான். ஆண்டவர், "என்னை நினைவுகூரும்படி இதைச் செய்யுங்கள்" என்று கட்டளையிட்டார் (லூக்கா 22:19). ஆனால், புதிய ஏற்பாடு அதோடு நிற்கவில்லை. குறிப்பாக, பவுல் கர்த்தருடைய பந்தியை விளக்கும்போது, அதை ஒரு நினைவுச் சடங்காக மட்டுமல்ல, ஒரு ஐக்கியத்தின் வெளிப்பாடாகவும் விளக்குகிறார்.

1 கொரிந்தியர் 10:16-ல் பவுல் ஒரு முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்கிறார்: "நாம் ஆசீர்வதிக்கிற ஆசீர்வாதத்தின் பாத்திரம் கிறிஸ்துவினுடைய இரத்தத்தின் ஐக்கியமாயிருக்கிறதல்லவா? நாம் பிட்கிற அப்பம் கிறிஸ்துவினுடைய சரீரத்தின் ஐக்கியமாயிருக்கிறதல்லவா?"

இங்கே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள "ஐக்கியம்" என்ற வார்த்தை, கிரேக்க மொழியில் கொய்னோனியா (Koinōnia) ஆகும். இதன் பொருள், வெறுமனே ஒன்றாக இருப்பது அல்ல; ஒரே ஜீவனில் பங்குகொள்வது, ஒரே பங்கில் பங்காளிகளாக இருப்பது, ஒரே நபரைப் பகிர்ந்து அனுபவிப்பது என்பதாகும்.

இங்கே ஒரு மிக முக்கியமான கவனிப்பு தேவை. பவுல், "இந்த அப்பம் கிறிஸ்துவை நினைவுபடுத்துகிறது" என்று மட்டும் சொல்லவில்லை. "இது கிறிஸ்துவின் சரீரத்தில் உள்ள ஐக்கியம்" என்று கூறுகிறார். அதாவது, கர்த்தருடைய பந்தியின் மையம் ஒரு பொருள் அல்ல; ஓர்  உறவு. ஒரு சடங்கு அல்ல; ஒரு பங்குகொள்ளுதல். இது லேவியராகமம் 3-ன் மையக் கருத்தோடு நேரடியாக இணைகிறது.

சமாதான பலியிலும் இதே உண்மை காணப்படுகிறது. அங்கே தேவனும், ஆசாரியரும், பலி செலுத்தியவரும் ஒரே பலியில் பங்குகொள்கிறார்கள். புதிய ஏற்பாட்டில் அந்த நிழல், கிறிஸ்துவில் நிறைவேறுகிறது. இப்போது பலியின் மாம்சத்தில் அல்ல, கிறிஸ்துவிலேயே நாம் பங்குகொள்கிறோம். எனவே, கர்த்தருடைய பந்தி என்பது சமாதான பலியின் நினைவுச் சின்னம் மட்டுமல்ல; அதன் நிறைவேற்றப்பட்ட வடிவம்.

ஆனால், இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டையும் நினைவில்கொள்ள வேண்டும். பழைய ஏற்பாட்டில் மக்கள் ஒரு மிருகத்தின் மாம்சத்தைப் பகிர்ந்து உண்டார்கள். புதிய ஏற்பாட்டில் நாம் உண்மையில் கிறிஸ்துவின் மாம்சத்தை உண்பதில்லை. அப்பமும் திராட்சரசமும் கிறிஸ்துவின் சரீரமாகவும் இரத்தமாகவும் மாறுவதில்லை. அவை, கிறிஸ்துவின் ஒரே பலியிலும், அவருடைய ஜீவனிலும் நாம் விசுவாசத்தின் மூலம் பங்குகொள்கிறோம் என்பதை அறிவிக்கும் அடையாளங்களாக இருக்கின்றன. எனவே, லேவியராகமம் 3-க்கும் கர்த்தருடைய பந்திக்கும் இடையே உள்ள தொடர்பு உருவகமும் நிறைவேற்றமும் (type and fulfillment) என்ற உறவாகும்; இரண்டையும் ஒன்றாகக் கலந்துவிடக் கூடாது.

இதில் இன்னோர் ஆழமான உண்மை உள்ளது. 1 கொரிந்தியர் 10:17-ல் பவுல் தொடர்ந்து, "அந்த ஒரே அப்பத்தில் நாமெல்லாரும் பங்குபெறுகிறபடியால், அநேகரான நாம் ஒரே அப்பமும் ஒரே சரீரமுமாயிருக்கிறோம்" என்று கூறுகிறார். இங்கே கர்த்தருடைய பந்தி, தேவனோடு உள்ள ஐக்கியத்தை மட்டுமல்ல; விசுவாசிகள் ஒருவரோடு ஒருவர் கொண்டிருக்கும் ஐக்கியத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இது சமாதான பலியின் மிக அழகான நிறைவேற்றமாகும். லேவியராகமம் 3-ல் ஒரே பலி அனைவரையும் இணைத்தது. புதிய ஏற்பாட்டில் ஒரே கிறிஸ்து அனைவரையும் இணைக்கிறார். அங்கே பலியின் மாம்சம் பொதுவானது; இங்கே கிறிஸ்துவின் ஜீவன் பொதுவானது. அங்கே ஒரு குடும்ப விருந்து இருந்தது; இங்கே சபை ஒரு குடும்பமாக ஒரே மேசையைச் சுற்றி நிற்கிறது.

இதனால்தான் புதிய ஏற்பாட்டில் சபையின் ஐக்கியம் ஒரு நிர்வாக ஒப்பந்தத்தின்மீது கட்டப்படவில்லை. அது ஒரே விசுவாச அறிக்கையின்மீதும் மட்டும் கட்டப்படவில்லை. அது ஒரே ஜீவனின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது. நாம் ஒரே சிந்தனையை மட்டும் பகிர்ந்து கொள்வதில்லை; ஒரே கிறிஸ்துவைப் பகிர்ந்துகொள்கிறோம். இதுவே "ஜீவ-கிறிஸ்து ஐக்கியம்" என்ற உண்மையின் வேதாகம அடித்தளங்களில் ஒன்றாகும்.

இங்கே சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு கேள்வி எழுகிறது. கர்த்தருடைய பந்தியின் நோக்கம் என்ன? வெறுமனே கடந்த காலத்தை நினைவுகூர்வதா? இல்லை. அது நிகழ்கால ஐக்கியத்தை அறிவிக்கிறது; அதே சமயம் எதிர்கால நம்பிக்கையையும் நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆண்டவர், "தேவனுடைய ராஜ்யத்திலே இது நிறைவேறுமளவும் நான் இனி இதைப் புசிப்பதில்லையென்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்" (லூக்கா 22:16) என்று கூறினார். இதனால், கர்த்தருடைய பந்தி கடந்த காலத்தையும், நிகழ்காலத்தையும், எதிர்காலத்தையும் இணைக்கும் ஒரு பரிசுத்த சாட்சியாகிறது.

அதனால், சமாதான பலி ஒரு பழைய ஏற்பாட்டு சடங்கு மட்டுமல்ல. அது தேவனுடைய முழு மீட்புத் திட்டத்தின் ஒரு மாபெரும் தீர்க்கதரிசன நிழல். பலிபீடத்தில் தொடங்கிய அந்த உண்மை, கர்த்தருடைய பந்தியில் வெளிப்படுகிறது. ஆனால், அங்கேயும் அது முடிவடைவதில்லை.

கர்த்தருடைய பந்திகூட இறுதி இலக்கு அல்ல. அது இன்னும் வரப்போகும் ஒரு மாபெரும் விருந்தை நோக்கி நம்மைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. திருவெளிப்பாடு 19இல் கூறப்படும் ஆட்டுக்குட்டியின் கலியாண விருந்துதான் சமாதான பலியின் இறுதி நிறைவேற்றம். அங்கே பாவமும் இருக்காது; பிரிவும் இருக்காது; நிழல்களும் இருக்காது. தேவனும், மீட்கப்பட்ட மக்களும் நித்திய ஐக்கியத்தில் இருப்பார்கள்.

எனவே, லேவியராகமம் 3-ஐ அதன் ஆரம்பத்திலிருந்து இறுதிவரை ஒரு வாக்கியத்தில் சுருக்க வேண்டுமானால், அது இதுவாக இருக்கும்:

பலிபீடத்தின் நோக்கம் பந்தி; பந்தியின் நோக்கம் நித்திய ஐக்கியம்.

இதுவே சமாதான பலியின் இருதயம். தேவன் பலியை விரும்பியதன் இறுதி நோக்கம், ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்குவதற்காக. அந்தக் குடும்பம் கிறிஸ்துவில் ஒரே ஜீவனில் பங்குகொண்டு, நித்தியமாக தேவனோடு வாசம்பண்ணும். அதுவே லேவியராகமம் 3-ன் மாபெரும் செய்தி.

லேவியராகமம் 3-ன் மகா வெளிப்பாடு

லேவியராகமம் 1-ல் நாம் பலிபீடத்தைப் பார்க்கிறோம்.

லேவியராகமம் 2-ல் நாம் பலியின் பரிபூரணத்தைப் பார்க்கிறோம்.

லேவியராகமம் 3-ல் நாம் பந்தியைப் பார்க்கிறோம்.

பலிபீடம் இல்லாமல் பந்தி இல்லை.

ஆனால் பந்திக்காகவே பலிபீடம்.

இதுவே தேவனுடைய இருதயம்.

இதை வேதாகமம் முழுவதும் பின்தொடர்ந்து பார்த்தால் ஓர் அற்புதமான முன்னேற்றத்தைக் காண்கிறோம்.

ஆதியாகமம்

தேவன் மனிதனோடு நடந்தார்.

↓

லேவியராகமம்

தேவன் மனிதனைத் தம் பந்திக்கு அழைத்தார்.

↓

நற்செய்திகள்

தேவன் மனிதனோடு அமர்ந்து உணவருந்தினார்.

↓

1 கொரிந்தியர்

சபை கர்த்தருடைய பந்தியில் பங்குகொள்கிறது.

↓

திருவெளிப்பாடு

ஆட்டுக்குட்டியின் கலியாண விருந்து.

இது வெவ்வேறு நிகழ்ச்சிகள் அல்ல.

ஒரே நித்திய நோக்கத்தின் வளர்ச்சி.

அதனால்தான் லேவியராகமம் 3-ஐ வெறும் "Peace Offering" என்று கூறுவது போதுமானதல்ல.

இது

தேவனுடைய குடும்பத்தின் பலி.

தேவனுடைய பந்தியின் பலி.

ஜீவ-ஐக்கியத்தின் பலி.

12 – சமாதான பலி: தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்தின் இதயம்

சமாதான பலியை தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்தின் வெளிச்சத்தில் பார்க்கும்போது, ஓர் அடிப்படை கேள்வி நமக்குள் எழுகிறது: தேவன் ஏன் மனிதனைத் தம்மோடு ஐக்கியத்தில் கொண்டுவர விரும்பினார்? இதற்கு பொதுவாக, “தேவன் மனிதனை நேசித்ததால்” என்று பதில் கூறலாம். அது முற்றிலும் உண்மை. யோவான் 3:16 தேவன் உலகத்தில்  அன்புகூர்ந்ததைத் தெளிவாக அறிவிக்கிறது. ஆனால் அதுவே முழுப் பதிலல்ல. மனிதனுடைய தேவையைப் பார்க்கும்முன்பே, தேவனுடைய இருதயத்தில் ஒரு நித்திய நோக்கம் இருந்தது. மனிதன் பாவம் செய்வதற்குமுன்பே அந்த நோக்கம் இருந்தது. சமாதான பலி அந்த நித்திய நோக்கத்திற்குள் ஒரு சிறிய சாளரத்தைத் திறக்கிறது.

தேவனுக்கு ஏதாவது குறை இருந்ததால் அவர் மனிதனைப் படைக்கவில்லை. தேவன் பரிபூரணமானவர். அவர் எதையும் சார்ந்திராதவர். யாராலும் நிறைவுபெற வேண்டியவர் அல்ல. பிதா, குமாரன், பரிசுத்த ஆவியானவர் ஆகிய திரித்துவ தேவனுக்குள் நித்தியமான அன்பும், மகிழ்ச்சியும், ஐக்கியமும் பரிபூரணமாக இருந்தன. ஆகவே, மனிதனைப் படைத்தது தேவனுடைய தேவையினால் அல்ல; அவருடைய அன்பின் பெருக்கினால். தேவன் தம்முடைய ஜீவனைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும், தம்முடைய மகிமையை மனிதனில் வெளிப்படுத்தவும் விரும்பினார்.

பல நேரங்களில் இரட்சிப்பை நாம் ஒரு குறுகிய முறையில் புரிந்துகொள்கிறோம். தேவன் மனிதனைப் படைத்தார், மனிதன் பாவம் செய்தான், தேவன் அவனை இரட்சித்தார், இப்போது மனிதன் தேவனுக்காக வேலை செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் வேதாகமம் அப்படித் தொடங்குவதில்லை. ஆதியாகமம் 2-ல் தேவன் ஆதாமை முதலில் ஒரு தொழிற்சாலைக்குக் கொண்டுபோகவில்லை; ஒரு தோட்டத்தில் வைத்தார். அவருக்கு முதலில் கொடுக்கப்பட்டது வேலை அல்ல, ஐக்கியம். தேவன் அவரோடு பேசினார், அவரோடு நடந்தார், அவருடைய பிரசன்னத்தை  அனுபவிக்கச் செய்தார். வேலை வந்தது உண்மை; ஆனால் வேலைக்கு முன்பாக உறவு இருந்தது. ஊழியத்திற்குமுன்பாக ஜீவ ஐக்கியம் இருந்தது.

தேவனுடைய நித்திய நோக்கம் ஒரு ராஜ்யத்தை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல; ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்குவதாகும். எபேசியர் 1-ல், இயேசு கிறிஸ்துவினால் நம்மைத் தமக்குச் சுவிகார புத்திரராக்க முன்குறித்தார் என்று பவுல் எழுதுகிறார். அங்கே “ஊழியக்காரர்கள்” அல்லது “அடிமைகள்” என்று சொல்லப்படவில்லை; “புத்திரர்கள்” என்று சொல்லப்படுகிறது. இதன் மூலம் தேவனுடைய இருதயம் வெளிப்படுகிறது. அவர் தமக்காக வேலை செய்யும் மனிதர்களை மட்டும் விரும்பவில்லை; தம் ஜீவனில் பங்குகொள்ளும் பிள்ளைகளை விரும்பினார்.

இதில்தான் சமாதான பலியின் அழகு இருக்கிறது. சமாதான பலியில் தேவனும், ஆசாரியரும், பலியைக் கொண்டுவந்தவரும் ஒரே பலியில் பங்குகொள்கிறார்கள். இது வெறும் சடங்கு அல்ல; குடும்ப விருந்தின் காட்சி. அங்கே யாரும் அந்நியர் அல்ல. பலியைக் கொண்டுவந்தவன் வெளியில் நிற்கவில்லை; தேவனுடைய ஏற்பாட்டின்படி பந்தியில்  பங்குகொள்கிறான். இதன் மூலம் தேவன் மனிதனை மன்னித்து அனுப்பிவிடுவதோடு நிற்கவில்லை; தம்முடைய உறவுக்குள் அழைக்கிறார் என்பது வெளிப்படுகிறது.

புதிய ஏற்பாட்டில் இந்த உண்மை இன்னும் தெளிவாகிறது. யோவான் 1:12-ல், கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டவர்களுக்கு தேவனுடைய பிள்ளைகளாகும் அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டது என்று வாசிக்கிறோம். தேவன், “உங்கள் பாவங்களை மன்னித்தேன்” என்று மட்டும் கூறவில்லை; “நீங்கள் என் பிள்ளைகள்” என்று அறிவித்தார். மன்னிப்பு உறவிற்கான கதவைத் திறக்கிறது; ஆனால் குமாரத்துவமே அந்த உறவின் நிறைவு. இதுவே சமாதான பலியின் புதிய ஏற்பாட்டு ஆழமாகும்.

எபேசியர் 3-ல் பவுல் “ஆதிமுதல் தேவனுக்குள் மறைந்திருந்த இரகசியம்” பற்றிப் பேசுகிறார். அந்த இரகசியம் புறவினத்தாரும்  இரட்சிக்கப்படுவார்கள் என்பதோடு முடிவதில்லை. அவர்கள் உடன் சுதந்தரராகவும், ஒரே சரீரத்தின் உறுப்புகளாகவும், கிறிஸ்துவில் ஒரே வாக்குத்தத்தத்தின் பங்காளிகளாகவும் ஆக்கப்படுகிறார்கள். இதுவே மாபெரும் இரகசியம். பல தனிநபர்கள் தனித்தனியாக இரட்சிக்கப்படுவது அல்ல; ஒரே கிறிஸ்துவின் ஜீவனில் பலர் ஒரே சரீரமாக்கப்படுவதே தேவனுடைய நோக்கம்.

ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்க ஒரே சட்டம் போதாது. ஒரே கருத்தும் போதாது. ஒரே மத மரபும் போதாது. ஒரே ஜீவன் வேண்டும். இதுவே வேதாகமத்தின் மிக ஆழமான உண்மைகளில் ஒன்று. ஆதாமின் ஜீவனில் மனிதகுலம் பாவத்திலும் மரணத்திலும் ஒன்றாயிற்று. இப்போது கிறிஸ்துவின் ஜீவனில் விசுவாசிகள் நீதியிலும் ஜீவனிலும் ஒன்றாக்கப்படுகிறார்கள். சபை மனித ஒப்பந்தத்தால் உருவாகவில்லை; கிறிஸ்துவின் ஜீவனால் உருவானது.

இதனால்தான் பவுல், “நாம் ஒரே அப்பத்தில் பங்குகொள்கிறோம்” என்று கூறுகிறார். அவர் வெறுமனே, “நாம் ஒரே கூட்டத்தில் இருக்கிறோம்” என்று சொல்லவில்லை. ஒரே அப்பத்தில் பங்குகொள்கிறோம் என்று சொல்கிறார். சபையின் ஐக்கியம் ஒரே கருத்தில் அல்ல; ஒரே ஜீவனில் இருக்கிறது. கர்த்தருடைய பந்தியில் நாம் ஒரு போதனையை மட்டும் நினைவுகூரவில்லை; ஒரே கிறிஸ்துவில் பங்குகொள்ளும் ஒரே சரீரமாக இருப்பதை அறிவிக்கிறோம்.

திருவெளிப்பாடு 21–22-ல் இந்த நோக்கம் அதன் உச்ச நிறைவை அடைகிறது. அங்கே தனியான ஆலயம் இல்லை; சர்வவல்லமையுள்ள தேவனும் ஆட்டுக்குட்டியானவரும் அதன் ஆலயமாக இருக்கிறார்கள். அங்கே பலிபீடத்தின் தேவையும் இல்லை; ஏனெனில் பலி நிறைவேறிவிட்டது. அங்கே நிழல்கள் இல்லை; நிஜம் மட்டுமே உள்ளது. “இதோ, தேவனுடைய வாசஸ்தலம் மனுஷரிடத்தில் இருக்கிறது” என்ற அறிவிப்பு, சமாதான பலியின் இறுதி நிறைவேற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. லேவியராகமத்தில் பலிபீடத்தில் தொடங்கிய உறவு, கர்த்தருடைய பந்தியில் வெளிப்பட்டு, புதிய எருசலேமில் நித்திய வாசஸ்தலமாக நிறைவடைகிறது.

ஆனால், தேவனுடைய இறுதி நோக்கம் மனிதன் தேவனோடு அருகில் வாழ்வது மட்டுமல்ல. அதைவிட ஆழமானது.  தேவன் தம்முடைய ஜீவனை மனிதனுக்குள் வைத்து, மனிதனைத் தம் குமாரனுடைய சாயலுக்கு ஒப்பாக்கி, அந்த மகிமையை ஒரு கூட்டுச் சரீரத்தில் வெளிப்படுத்த விரும்புகிறார். கிறிஸ்து தனிநபர்களுக்குள் மட்டும் வாழ்வதல்ல; சபையாகிய சரீரத்தில் கூட்டாக வெளிப்பட வேண்டும். இதனால்தான் தேவனுடைய நித்திய நோக்கம் ஒரு தனிநபரில் முடிவதில்லை; ஒரு சரீரத்தில், ஒரு குடும்பத்தில், ஒரு மணவாட்டியில், புதிய எருசலேமில் நிறைவு பெறுகிறது.

சமாதான பலி இந்த மாபெரும் நோக்கத்தை நிழலாக முன்கூட்டியே அறிவிக்கிறது. தேவன் மனிதனை குற்றமற்றவனாக அறிவிப்பதற்காக மட்டும் மீட்கவில்லை; தம்முடைய ஜீவனில் பங்குகொள்ளச் செய்வதற்காக மீட்டார். அவர் மனிதனைத் தம்முன் நிறுத்துவதற்காக மட்டும் அல்ல, தம் வீட்டிற்குள் அழைப்பதற்காக மீட்டார். அவர் மனிதனைத் தம் ஊழியக்காரனாக்குவதற்காக மட்டும் அல்ல, தம் குடும்பத்தின் உறுப்பினனாக்குவதற்காக மீட்டார்.

ஆகவே, சமாதான பலியின் மையம் சமாதானம் என்ற உணர்ச்சியல்ல; கிறிஸ்துவில் நிலைபெற்ற ஜீவ ஐக்கியம். அதன் நோக்கம் மன்னிப்பில் தொடங்கி, குமாரத்துவத்தில் வளர்ந்து, சரீர வாழ்க்கையில் வெளிப்பட்டு, புதிய எருசலேமில் நித்திய வாசஸ்தலமாக நிறைவடைகிறது. இதுவே சமாதான பலி தேவனுடைய நித்திய நோக்கத்தின் இதயம் என்று சொல்லப்படுவதற்கான காரணம்.